Кај долината Ел-Акик се собравме

ние и тие со црните очи

Што ли мисли лудиот на Лејла?

Тој искусил само мал дел од ова лудило

О, очи мои, како ме изморивте

и о, капаци мои, како ме напуштивте

О, срце мое мало, биди трпеливо

кон оние кои од мене се одвоија

Се збогував со нив во понеделник

до вторник наутро, бев пуст без нив

Тие се благородни господари што ме оставија

да плачам крвави солзи од очите мои

Плачев сè додека и птиците

на гранките не ме сожалија

За името на Аллах, ако умрам од копнеж

со моите солзи измијте ме

Лелекајте над мене и речете

„Овде лежи убиениот од тие очи“

Сè уште се бавев околу јавачките животни

велејќи: „За името на Аллах, понесете ме

до домовите на мојот народ!“

Тие заминаа без да се збогуваат со мене

Оди, о пратениче мој, кај нив

побрзај и бакни им ги рацете

Пренеси им ги моите поздрави

можеби тие пак ќе ме прифатат

Ми дојде пратеникот насмеан

и рече: „Радувај се, зашто помирувањето е твое!

Заветот на лебот и солта меѓу вас останува

тие ми ветија дека со нив ќе се соединиш“