Тие влегоа во овој свет сиромашни,

И како што влегоа, така и заминаа

Луѓе кои правеа добри дела—и така се издигнаа,

Се искачуваа по скалите на највисоките рангови

О полна месечино, зошто разделбата донесе таква темнина

зашто срцето навистина е вознемирено поради твоето отсуство.

Не го прекорувам срцето што е небрежно кон тебе,

Зашто на слепите нема вина

О ти што тврдиш дека го следиш нивниот пат,

Побрзај—твојот пат е крив и нерамномерен

Тврдиш дека ја сакаш Лејла, а сепак спиеш преку ноќта,

Со твојот живот, таков чин е навистина срамен!

О Полна Месечино, со понизност нема да заминеме,

Од вратата на Љубениот, па дали ќе влеземе?

Кога, о моја надеж, преку соединување со тебе,

Ќе одекнат мелодиите на љубовта со радост?

Тие пиеја, со чашите на нивното размислување,

Од чистото вино на Твојата љубов—неразредено и јасно

Го разбраа значењето—навистина, тие се самото значење,

И нивните јазици секогаш се зафатени со спомнување на Бога