Дрвјата му дојдоа кога ги повика, поклонувајќи се,

Одејќи кон него на стебла без стапала

Како да напишале редови на убава калиграфија

Со своите гранки по патот

Како облакот што се движеше со него каде и да одеше,

Го заштитуваше од жестоката печка на пладневната жега

Се колнам во [Господот на] месечината што беше поделена на две,

Сигурно има врска со неговото срце, Вистинска и благословена заклетва

И со извонредноста и благородноста што ја опфати пештерата,

Додека секој поглед на неверниците беше сосема слеп за неа

Вистинскиот и искрениот останаа во пештерата,

Додека оние надвор си велеа еден на друг, ‘Нема никој во оваа пештера.’

Не претпоставуваа дека гулаб ќе лебди давајќи заштита,

Или дека пајак ќе плете своја мрежа за да му помогне на Најдобриот од Созданијата

Грижата и заштитата на Алах го ослободија од потребата да се прибегне

Кон оклопи и тврдини за негова заштита

Секогаш кога времето ме третирало неправедно, и сум се обратил кон него

За прибежиште, секогаш наоѓав сигурност со него, неоштетен

И никогаш не сум барал богатство од двата света од неговата рака,

Без да добијам дарежливост од најдобриот дарител

Не ги негирај откровенијата што ги добиваше во своите соништа,

Зашто сигурно, иако неговите очи би спиеле, имаше срце што никогаш не спиеше

Тоа беше од времето кога достигна до пророкување,

Зашто соништата на оној што созреал не можат да се негираат

Бог да се фали! Откровението не е нешто што се стекнува,

Ниту пак знаењето на пророкот за невидливото да се сомнева

Колку болни луѓе биле излекувани на допирот на неговата рака,

И колку, речиси полудени од јамката на своите гревови, Биле ослободени

Неговата молитва донесе нов живот во годината на неплодна суша,

Така што се истакна меѓу темните години Како убавата бела светлина на челото на коњот

Облаците истурија дожд, додека би помислил

Дека долината тече со вода од отворено море, Или од пукнатата брана на ‘Арим’