ໃນນະຄອນມາດີນາມີຜູ້ທີ່ຂ້ອຍຮັກຍິ່ງ ເມື່ອພວກເພິ່ນເບິ່ງມາຍັງຂ້ອຍ

ຄວາມທຸກໂສກກໍຫາຍໄປ ແລະຄວາມເດືອດຮ້ອນກໍມະລາຍສິ້ນ

ແລະຫົວໃຈກໍປ່ຽນເປັນຄວາມສະຫງົບ ແລະຄວາມສຸກອັນລົ້ນເຫຼືອ

ທັງຄວາມສຳເລັດ ແລະໄຊຊະນະກໍຕິດຕາມຂ້ອຍໄປ

ໂອ້ ຊາວເມືອງໄຕບະເອີຍ ຈົ່ງມາເຖີດ ເພາະຂ້ອຍກຳລັງເຈັບປ່ວຍດ້ວຍຄວາມຄິດຮອດ

ແລະຂ້ອຍກໍຍັງຄອຍຖ້າສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຕັ້ງຄວາມຫວັງໄວ້

ມັນເປັນປະເພນີຂອງພວກທ່ານທີ່ວ່າ ເມື່ອຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮັກ

ໄດ້ເອີ່ຍປາກຮ້ອງຫາພວກທ່ານດ້ວຍຄວາມຮັກ ເຂົາກໍຈະໄດ້ຮັບການປອບໂຍນ

ຄວາມຮັກນັ້ນເຕັມປ່ຽມຢູ່ໃນດວງໃຈ ມັນໄດ້ກາຍເປັນຕົວຕົນ

ໃນຮູບຮ່າງຂອງຂ້ອຍ ຫາກຮູບລັກສະນະນັ້ນບົ່ງບອກເຖິງຄວາມຈິງ

ໂອ້ ທ່ານຜູ້ນຳຂອງບັນດາລໍຊູນ ຈົ່ງຊ່ວຍຂ້ອຍດ້ວຍ ເພາະຂ້ອຍບໍ່ເຫຼືອຫົນທາງໃດແລ້ວ

ນອກຈາກຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ທ່ານທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເກັບຮັກສາໄວ້

ຂໍສັນລະເສີນຕໍ່ພຣະອົງສຳລັບການປະສູດອັນລ້ຳຄ່າຂອງທ່ານ ທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກມີຄວາມສຸກ

ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມປ່ຽນແປງທີ່ຮ້າຍກາດໄດ້ຫາຍສາບສູນໄປ

ເປັນວັນທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກນີ້ສະຫວ່າງສະໄຫວ ບໍ່ເຄີຍມີ

ດວງຕາເວັນ ຫຼື ດວງຈັນດວງໃດ ທີ່ຂຶ້ນມາໃນວັນທີ່ສວຍງາມເຊັ່ນນີ້

ຂໍສົ່ງຄຳທັກທາຍອັນຫອມຫວນຈາກຫົວໃຈມາຍັງທ່ານ

ເຊິ່ງຄວາມຫອມນັ້ນຍິ່ງເພີ່ມທະວີຂຶ້ນດ້ວຍວິນຍານອັນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ

ມີຄົນຖາມຂ້ອຍວ່າ ທ່ານຄິດຮອດສິ່ງໃດ? ຂ້ອຍຈຶ່ງຕອບເຂົາວ່າ

ຂ້ອຍຄິດຮອດເມືອງໄຕບະ ດ້ວຍຄວາມຄິດຮອດທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ

ໂອ້ ຜູ້ຂັບຍົນເອີຍ ຈົ່ງນຳຂ້ອຍລົງຈອດເຖີດ ເມື່ອທ່ານແນມເຫັນ

ວິຫານສີຂຽວ ແລະ ຫ້ອງພັກອັນສັກສິດສ່ອງແສງປະກາຍມາ

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້ອຍຈະມຸ່ງໜ້າໄປຫາປ່ອງຢ້ຽມຂອງທ່ານຣໍຊູນ ເພື່ອ

ຂໍອະໄພໂທດຕໍ່ພຣະອົງ ອັນເປັນສະຖານທີ່ທີ່ບາບຈະຖືກຍົກໂທດໃຫ້

ຂໍພອນຈາກພຣະອົງຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ ຕາບເທົ່າທີ່ມີການອ່ານ

ອາຍັດ ແລະ ຊູເຣາະຕ່າງໆ ໃນງານສະຫຼອງວັນປະສູດຂອງທ່ານ

ແລະຂໍພອນແກ່ຄອບຄົວ, ສະຫາຍ ແລະ ເຫຼົ່າສາວົກທັງໝົດ

ທັງຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອ, ຜູ້ຊົງສິນ ແລະ ບັນດາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກທັງຫຼາຍທີ່ມາຊຸມນຸມກັນ