Ech sot, wéi d’Liicht vun denger bewaachter Schéinheet

vu mir verschwonnen a verstoppt war

Beim Allah, eng Plo huet mech verzehrt

an där ech den Doud selwer geschmaacht hunn

Meng Aen, vum bittere Kräischen

lafen iwwer wéi fléissend Quellen

Meng Aelidder ware mat den Tréinen déi gefloss sinn net zefridden

bis se selwer verdréchent sinn

Mäin Häerz veriert sech an der Léift, meng Sehnsucht wiisst

also wéini wäert eis Erëmvereenegung sinn?

D’Liicht ass aus mengem Bléck verschwonnen

O schéine Mound, bréng Trouscht fir dës Aen