عَلَى الْعَقِيقِ اجْتَمَعْنَا
Um Aqiq hu mir eis versammelt.
Lb
عَلَى الْعَقِيقِ اجْتَمَعْنَا
نَحْنُ وَسُودُ الْعُيُونِ
Am Al-Aqiq-Dall hu mir eis getraff
mir an déi mat de schwaarzen Aen
مَا ظَنِّ مَجْنُونَ لَيْلَى
قَدْ جُنَّ بَعْضَ الْجُنُونِ
Wat denkt een iwwer de Majnun vu Layla?
Hien ass vum Wahnsinn ganz befall
فَيَا عُيُوني عَيَوْنِي
وَيَا جُفُونِي جَفَوْنِي
O meng Aen, stitt mir bäi
an o meng Lidder, dir hutt mech verlooss
وَيَا قُلَيْبِي تَصَبَّرْ
عَلَى الَّذِي فَارَقُونِي
O mäi klengt Häerz, hab Gedold
mat deenen, déi sech vun mir getrennt hunn
فَارَقْتُهُمْ يَوْمَ الاِثْنَيْنِ
صُبْحَ الثَّلَاثَا وَاحِشُونِي
Méindegs hunn ech se verlooss
an Dënschdeg Moien huet d’Sehnsucht mech gepackt
هُمْ سَادَةٌ خَلَّفُونِي
أَبْكِي دَماً مِنْ عُيُونِي
Si sinn d’Hären, déi mech zeréckgelooss hunn
Blutt aus mengen Ae ze kräischen
بَكَيْتُ حَتَّى رَثَانِي
الْطَّيْرُ فَوْقَ الْغُصُونِ
Ech hu gekrasch, bis d’Vullen
op de Branchen mech bekloen hunn
بِاللهِ إِنْ مُتُّ شَوْقاً
بِأَدْمُعِي غَسِّلُونِي
Bei Gott, wann ech viru Verlaangen stierwen
da wäscht mech mat menge Tréinen
نُوحُوا عَلَيَّ وَقُولُوا
هَذَا قَتِيلُ العُيُونِ
Klogt ëm mech a sot
„Dëst ass d’Affer vun de schéinen Aen“
مَا زِلْتُ حَوْلَ الْمَطَايَا
أَقُولُ بِاللهِ احْمِلُونِي
Ech sinn ëm d’Reitdéiere bliwwen
an hu geruff: „Bei Gott, huelt mech mat“
إِلَى مَنَازِلِ قَوْمِي
سَارُوا وَمَا وَدَّعُونِي
Zu de Wunnenge vu mengem Vollek
si si gezunn, ouni Äddi ze soen
رُوحْ يَا رَسُولِي إِلَيْهِمْ
سِرْعاً وَقَبِّلْ يَدَيْهِمْ
Géi, o mäi Buet, bei si
séier, a kuss hinnen d’Hänn
وَاقْرَأْ سَلَامِي عَلَيْهِمْ
لَعَلَّهُمْ يَقْبَلُونِي
Iwwerbréng hinnen meng Gréiss
vläicht akzeptéiere si mech nach
جَانِي الْرَّسُول وَهُوَ يَضْحَكْ
وَقَالَ أَبْشِرْ بِصُلْحِكْ
De Buet koum laache bei mech
a sot: „Free dech op d’Versöhnung“
وَحَيَاةِ عَيْشِكَ وَمِلْحِكْ
هُمْ بِالوِصَالِ وَاعَدُونِي
Beim Liewen vun dengem Brout a Salz
si hu mir d’Begéignung versprach