نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Déi sanft Brisen vun Denger Léift hunn e séissen Doft
Séilen liewen a bléien duerch si
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
D'Leit sinn näischt anescht wéi déi, déi Dech kennen,
An all déi aner sinn nëmmen eng sinnlos Mass
دَخَلُوا فُقَرَاءَ إِلَى الدُّنيَا
وَ كَمَا دَخَلُوا مِنْهَا خَرَجُوا
Si sinn aarm an d'Welt komm,
An esou wéi si komm sinn, sinn si gaangen
قَومٌ فَعَلُوا خَيْراً فَعَلَوْا
وَ عَلَى دَرَجِ العَلْيَا دَرَجُوا
E Vollek, dat gutt Dote gemaach huet—an esou sinn si eropgestigen,
D'Stufen vun den héchste Rängen eropklammen
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Déi sanft Brisen vun Denger Léift hunn e séissen Doft
Séilen liewen a bléien duerch si
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
D'Leit sinn näischt anescht wéi déi, déi Dech kennen,
An all déi aner sinn nëmmen eng sinnlos Mass
يَا بَدْرُ عَلَامَ الهَجْرُ دُجَى
فَالْقَلبُ لِفَقدِكَ يَنزَعِجُ
O Vollmound, firwat huet d'Trennung esou Däischtert bruecht
fir d'Häerz ass wierklech gestresst duerch Deng Absenz.
لَا أَعتَبُ قَلبَ الغَافِلِ عَنكَ
فَلَيسَ عَلَى الأَعمَى حَرَجُ
Ech maache keng Virwërf dem Häerz, dat onopmierksam ass vun Dir,
Fir op de Blannen ass kee Virworf
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Déi sanft Brisen vun Denger Léift hunn e séissen Doft
Séilen liewen a bléien duerch si
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
D'Leit sinn näischt anescht wéi déi, déi Dech kennen,
An all déi aner sinn nëmmen eng sinnlos Mass
يَا مُدَّعِياً لِطَرِيقِهِمُ
بَادِر فَطَرِيقُكَ مُنعَرَجُ
O Dir, déi behaapt hire Wee ze verfollegen,
Beeilt Iech—Äre Wee ass gewënnt a ongläich
تَهْوَى لَيلَى وَ تَنَامُ الَّيلَ
لَعَمْرُكَ ذا فٍعلٌ سَمِجُ
Dir behaapt Layla ze léiwen, awer Dir schléift duerch d'Nuecht,
Bei Ärem Liewen, esou eng Handlung ass wierklech schändlech!
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Déi sanft Brisen vun Denger Léift hunn e séissen Doft
Séilen liewen a bléien duerch si
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
D'Leit sinn näischt anescht wéi déi, déi Dech kennen,
An all déi aner sinn nëmmen eng sinnlos Mass
يا بَدرُ بِذُلٍّ لَن نَبْرَح
عَن بَابِ الحِبِّ فَهَل نَلِجُ
O Vollmound, a Bescheidenheet wäerte mir net fortgoen,
Vum Dier vun der Geléifter, sou kënne mir erakommen?
فَمَتَى بِوِصَالِكَ يَا أمَلِي
أَلحَانُ الحُبِّ لَهَا هَزَجُ
Wéini, O meng Hoffnung, duerch d'Vereenegung mat Dir,
Wäerten d'Melodien vun der Léift mat Freed kléngen?
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Déi sanft Brisen vun Denger Léift hunn e séissen Doft
Séilen liewen a bléien duerch si
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
D'Leit sinn näischt anescht wéi déi, déi Dech kennen,
An all déi aner sinn nëmmen eng sinnlos Mass
شَرِبُوا بِكُؤُوسِ تَفَكُّرِهِم
مِن صِرْفِ هَوَاكَ وَ مَا مَزَجُوا
Si hunn gedronk, mat de Bechere vun hirer Nofro,
Vun dem pure Wäin vun Denger Léift—onvermëscht a kloer
فَهِمُ الْمَعنَى فُهُمُ مَعنَى
وَ بِذِكرِ اللهِ لَهُم لَهَجُ
Si hunn d'Bedeitung begräifen—tatsächlech, si sinn d'Bedeitung selwer,
An hir Zongen sinn ëmmer beschäftegt mat der Erënnerung un Gott