Beschreift een, deen schéin a perfekt an der Kreatioun a Charakter ass,

Vun der Essenz vun der Schéinheet huet hien d'Perfektioun erreecht.

Beschreift e Graziéisen, deem säi Bléck Welten gefaangen hëlt,

Beschreift e Nobelen, deem säi Gesiicht Perfektioun besëtzt.

Beschreift him mir an séidener Pracht wann hien erschéngt,

Perfekt an all Eegenschaft, de Meeschter vun der Verféierung.

Beschreift mir d'Aen vum Hashimite—beschreift mir seng Stralung,

Beschreift mir e Mond, deem säi Laachen Liicht ausstraalt.

Beschreift eng Schéinheet, deem seng Aen natierlech donkel-linéiert sinn ouni Khol,

E schéin donkeläugene, deem säi Bléck dech de Gazell vergiessen léisst.

Beschreift den sanftäugen, hellegesiichtegen,

Den breedaäugen, deem seng Erscheinung dech de Mound vergiessen léisst.

Beschreift d'Eleganz vu senger Haltung, de rosefaarwege Wangen,

Beschreift den attraktiven, deem seng Schéinheet d'Imaginatioun iwwerschreift.

Beschreift säin hellen Hals wéi e glänzenden Stär,

Beschreift de Schéinen, deem säi Liicht am Universum wéi Perlen blénkt.

Beschreift d'Hellegkeet vu sengem Gesiicht, eng stralend Perle,

Beschreift de Kinnek vun der Schéinheet a rezitéiert him d'Lidd vun der Sehnsucht.

Beschreift seng gebéit Brauen, seng glänzend wäiss Zänn,

Beschreift seng glat Wangen an seng séiss, sanft Sprooch.

Beschreift säin gutt geformte Mond a seng funkelnd Schneidezänn,

Beschreift den Tau vu sengen Handflächen, aus deenen de Reen gefloss ass.

Beschreift seng laang Wimperen, beschreift eng Nues wéi e gezunnene Schwäert,

Beschreift d'gebéit Brauen, déi an perfekter Harmonie treffen.

Beschreift e Prophet, deen virun Adam koum,

Erhuewen ass deen, deen hien geformt huet—keen gläicht him.

Hunn deng Aen d'Visage vun eisem Ausgewielten gesinn?

Sot mir—bei Ärem Här—wéi hutt Dir déi Unioun erreecht?

Wéi oft ruffen ech, "O Papp vun Zahra, komm!"

Wéi oft ruffen ech, "O Papp vun Zahra, komm no!"

Ech hunn geruff: "Oh, wéi intensiv meng Sehnsucht, O meng Beléiften!"

Fir meng Aen verlaangen no där Schéinheet!