Zu Medina hunn ech Léifsten, wann se mech ukucken

ginn meng Suergen ewech an de Schued verschwënnt.

An d'Häerz ass an Innigkeit an a grousse

Freed, an de Succès an de Gewënn begleeden mech.

O Vollek vun Tayba, hëlleft, well ech si krank viru Léift

an ech waarden op dat, wat ech mir erhofft hunn.

Et ass är Gewunnecht, datt deen, deen iech gär huet

geheelt gëtt, wann hien iech mat der Sprooch vun der Léift rufft.

D'Léift fëllt mäi Häerz, jo, si huet Gestalt ugeholl

an enger Persoun no menger Form, wann d'Biller dat weisen.

O Här vun de Gesandten, hëllt mech un, well ech hu keng

aner Auswee méi wéi deng gespäichert Léift.

Gott sief denger deierer Gebuert, duerch déi d'Äerd

glécklech gouf an d'Ongléck verschwonnen ass.

En Dag, un deem d'Welt erstraalt ass, an et ass ni

eng Sonn oder e Mound iwwer eppes Vergläichbares opgaangen.

E parfüméierte Gruess un dech aus engem Häerz

deem säin Duft duerch däi geeschtegen Aroma nach méi staark gëtt.

A wann ee mech frot: "No wat hutt Dir Verlaangen?"

da soen ech: "Ech verlaangen no Tayba mat enger Seelnsucht ouni Grenzen."

O Pilot vum Himmel, looss mech erof, wann déi gréng

Kuppel an d'Zëmmeren virun dengen Ae blénken.

Do ginn ech bei d'Fënster vum Prophet, fir datt ech

Gott ëm Verzeiung bieden, wou d'Sënn vergi gëtt.

De Segen vu Gott sief op dir, soulaang gelies ginn

bei denger Gebuertsfeier d'Verse an d'Suren vum Koran.

An op der Famill, de Gefährten an all den Nofollger

dem Retter, dem Pol an de Frënn, déi do sinn.