Ech hunn d'Weeër vun deem, deen an der Nuecht gebiet huet, onrecht gemaach

Bis seng Féiss vu Schmerz a Schwellung geklot hunn

An hien huet säin Bauch géint déi extrem Honger gebonnen,

Verstoppt seng delikat Haut ënner dem Steen, deen ëm säi Bauch gebonnen ass

Déi héich Bierger aus Gold hunn hien versicht,

Awer hien huet hinnen d'Wourecht vun der Héicht gewisen

Seng Situatioun vun Austeritéit an Nout huet nëmmen seng Onofhängegkeet vun der Welt bestätegt,

Fir och déi gréisste Nout kann esou eng onfehlbar Tugend net iwwerwannen

Wéi kéint d'Nout vun esou enger Persoun hien zur Welt zéien,

Wann et net fir hien wier, hätt d'Welt ni aus der Nicht existéiert?

Muhammad ass de Meeschter vun den zwou Welten, Meeschter vun den Djinn an de Mënschen,

An de Meeschter vun deenen zwee Gruppen, Araber an Net-Araber

Eise Prophet, deen d'Gutt befielt an d'Béis verbitt,

Et gëtt keen, deen méi trei zu sengem Wuert ass, egal ob et 'jo' oder 'nee' ass

Hien ass de Léifsten, op deem seng Fürbitte gehofft gëtt

Géint all déi erschreckend Saachen, déi eis iwwerfalen

Hien huet d'Leit bei Allah geruff, sou datt déi, déi un hien hänken,

Un engem Seel hänken, dat ni brécht

Hien huet d'Propheten an der Form an am nobelen Charakter iwwerschratt,

An keen ass him no komm am Wëssen oder an der reng Generositéit

Si all froen de Messenger vu Allah fir just eng Handvoll Waasser

Aus sengem Ozean, oder e Schluck vu sengem onendlechen Reen

Si kommen all virun him un hire Grenze stoe,

Als diakritesch Punkten op sengem Wëssen, oder Vokalzeechen op senger Weisheet

Hien ass deen, an deem d'Bedeitung an d'Form perfektionéiert goufen,

An dann huet deen, deen all Mënschen erschaf huet, hien als säi Léifsten gewielt

Hien ass wäit ewech vun engem Gläichen an sengen Tugenden,

Well an him ass d'Essenz vun der Perfektioun ondeelbar

Verlooss wat d'Chrëschten iwwer hire Prophet behaapt hunn,

Doriwwer eraus kënnt Dir soen, wat Dir wëllt, a Luef vun him

Dir kënnt him all Noblesse zouginn, déi Dir wëllt,

An zu sengem Rang, wat Dir wëllt u Gréisst

Tatsächlech huet de héije Verdéngscht vum Messenger vu Allah keng lescht Limit

Déi duerch d'Zong vun engem Mënsch ausgedréckt kéint ginn

Wa seng Wonner esou mächteg wéi säi Rang wieren,

Nëmmen de Klang vu sengem Numm géif doudeg Schanken zum Liewen bréngen

Hien huet eis net mat Saachen getest, déi eis Intelligenz erschöpfen,

Aus Suerg fir eis, sou datt mir net an Zweiwel oder Verwirrung gefall sinn

D'Mënschheet ass net fäeg seng richteg Essenz ze verstoen,

No an wäit, si sinn verstomm

Wéi d'Sonn, déi aus der Distanz kleng fir d'Aen erschéngt,

Wouduerch no, et géif d'Visioun blenden an verblenden

Wéi kënnen d'Leit, déi schlofen, seng richteg Realitéit erkennen

An dëser Welt, während se vun him duerch hir Dreem ofgelenkt sinn?

Den Ausmooss vum Wëssen, dat mir vun him hunn, ass datt hien e Mann ass,

An datt hien dee Beschte vun all Allah senger Kreatioun ass

All Wonner, déi vun den Nobelen Messenger bruecht goufen,

War nëmmen duerch säi Liicht mat hinnen verbonnen

Sécher ass hien eng Sonn vum Bounty an si sinn hir Planéiten,

Hir Luuchten fir d'Leit an der Däischtert manifestéieren

Wéi generéis d'Kreatioun vun engem Prophet, geschmückt mat exzellente Charakter!

Sou gnädeg mat Schéinheet, a stralend vum Gesiicht

Wéi eng Blumm an der Frëschheet an e voll Mound an der Eminenz,

Wéi en Ozean an der reng Generositéit an wéi d'Zäit selwer an der Stäerkt vun der Resolutioun

Nëmmen aus sengem majestéitesche Lager, och wann hien eleng war,

Hien huet ausgesinn, wéi wann hien tëscht enger grousser Arméi an Entourage wier

Et war wéi wann glänzend Perlen, geschützt an hire Muschelen,

Aus béiden sengem Ried an sengem stralende Laachen entstanen

Keen Parfum kéint jeemools mat deem vun der Äerd vergläichen, déi seng nobel Form hält,

Wat e Gléck fir deen, deen déi geseent Äerd richt oder se kësst!