O beschte vun deenen, déi d'Geseenten sichen, op sengem Haff,

Zu Fouss an op de Récker vun de belueden Kamele

O du, déi dat gréisst Zeeche fir deen ass, dee ka verstoen,

An déi héchst Gnod fir deen, deen Notze wëll zéien

Du bass nuets gereest vun enger helleger Plaz op eng aner,

Wéi de Vollmound duerch den donkelen Himmel reest

An déi Nuecht bass du eropgaang bis du eng Plaz vun der Noperschaft erreecht hues,

Nëmmen zwee Béi laang ewech, Eng Plaz ni virdrun erreecht oder erwaart

Sou hunn all d'Propheten an d'Messenger dir Virrang ginn,

De Virrang vun engem Meeschter iwwer déi, déi him déngen

Du bass duerch déi siwe Himmelen mat hinnen gereest,

An du warst de Standarteberdréier – hir Prozessioun féierend

Bis du kee méi héije Zil fir deenen, déi no Herrlechkeet a Noperschaft sichen, gelooss hues,

Nach eng méi héich Plaz fir deen, deen Erhiewung sicht

All aner Plazen schéngen méi niddereg am Verglach mat denger,

Zënter du an déi héchste Begrëffer ausgeruff gi bass – den eenzegaartegen

Sou datt du eng Plaz vun perfekter Noperschaft erreecht hues,

Verstoppt vun den Aen, An e Geheimnis krut, verstoppt vun all Kreatioun

Sou hues du all Exzellenz ouni Gläich erreecht,

An du bass eleng duerch all Plaz gaangen, wäit vun allen aneren

Erhiewt ass de Mooss vun de Ränge, déi dir zougestane goufen,

Onverständlech d'Gnod, déi dir geschenkt gouf

Freed fir eis, O Versammlung vun de Muslime,

Well mir hunn e Pilier vun Ënnerstëtzung a Suerg, deen ni zerstéiert ka ginn

Wéi Gott deen genannt huet, deen eis geruff huet, him ze follegen,

Den edelste vun de Messenger, Vun do un si mir déi edelst vun de Vëlker