O edelst vun der Kreatioun, wien soss kann ech sichen

Awer dech, wann d'grouss Katastroph eis iwwerhëlt?

O Messenger vu Gott, däi grousse Rang wäert net manner ginn duerch meng Ufro,

Wann de Generéisen als de Rächer erschéngt

Fir sécher ass dës Welt an hir Begleeder déi Nächst

Aus denger Generositéit.

An en Deel vun denger Wëssen

Ass d'Wëssen vum Bewahrte Tablet an der Pen

O meng Séil, verzweiwel net iwwer e Feeler deen immens erschéngt,

Fir sécherlech sinn och schwéier Sënnen, mat gëttlecher Verzeiung,

Méi wéi kleng Feeler

Et kéint sinn, datt meng Här seng Barmhäerzegkeet, wann hien se verdeelt,

Wäert opgedeelt ginn no der Gréisst vun de Sënnen

O mäi Här, loosst meng Hoffnungen an Iech net onverfëllt zréckgeworf ginn,

Nach loosst meng fest Iwwerzeegung vun Ärer Guttheet an Onuerdnung bruecht ginn

Sidd gutt zu Ärem Dénger, souwuel an dëser Welt wéi an der Nächst,

Fir seng Gedold, wann ugeruff vun schreckleche Fäerten, verschwënnt einfach

An loosst eng Wollek vu Segen vun Iech erofginn

Op de Prophet, onënnerbrach erofreegend

Soulaang d'östlech Brisen d'Weidenzweige wiegen,

An de Karawanschef seng wäiss Kamelen dréit,

Si mat sengem Gesang erfreend

An gewäert Är Gonscht un Abu Bakr an ʿUmar,

An un ʿAli an ʿUthman, déi edel a generéis

An un d'Famill an d'Begleeder an d'Follger,

Fir si sinn d'Leit vun der richteger Gottesbewosstsinn,

An vun der Rengheet, Gedold, a Generositéit

O mäi Här, duerch de Gewielten, loosst eis alles erreechen wat mir hoffen,

An verzeiht eis fir wat vergaangen ass, o Onbegrenzte Generéisen

An, o Gott, verzeiht all de Moslemen hir falsch Handlungen,

Duerch dat wat si am Masjid al-Aqsa rezitéieren,

Souwéi am Alen Sanctuary