O du, deen meng Tréine wéi de stännege Ree fléisse gesäit,

aus menge béiden Aen, iwwerdeems mäi Kierper d'Krankheet weist.

Wonner dech net, och wann ech wéi liewos Iwwerreschter ginn,

eng Gazell op der Fläch, tëscht de Ban-Beem an dem Bierg.

Hien huet d'Vergéisse vu mengem Blutt an den hellege Méint erlaabt,

mä wonner dech iwwer meng Lag, well ech war ni virdrun

besuergt virun der Nout, och wann se d'Hand no mir gestreckt huet,

mä d'Léift huet mech daf gemaach, a meng Wierder ware vergeblech.

D'Schicksal huet mat den Ae vun enger jonker Gazell e Léiw geschloen,

o Bewunner vun der Fläch, rett de Bewunner vum Déckicht!

Mäi Geléiften huet mäi Häerz mat den onzielbare Pfeiler vu sengem Bléck ugegraff,

an huet mech hëlleflos ouni Leedung zeréckgelooss.

Wéi hie mech getraff huet a säi Pfeil meng Kraaft geschwächt huet,

hunn ech d'Wonn ofgestridden an de Pfeil a mengem Häerz verstoppt.

D'Wonn vum Geléiften deet mir kee Schmerz,

wann mäi Mound erschéngt, ass de Mound selwer verstoppt.

Ech hu laang Nuechte mat Nodenken a Waachsinn verbruecht aus Léift zu him,

meng Séil gehéiert him, mäi Blutt, mäin Héieren a mäi Gesinn.

O du, deen mech wéinst menger Léift tadeelt, d'Léift ass d'Schicksal,

hätt dech d'Sehnsucht sou verzeert, géifs du weeder schellen nach tadeelen.