O schéinsten vun de Propheten

O vollkommensten vun den Auserwielten

O Sigel vun de Gesandten — wéi

séiss bass du a mengem Häerz!

O du, an deem d’Ofbild vun der Schöpfung

an dir zesummegafalt ass,

E zeitlost, éiwegt Geschenk

Du bass deen, deem gewäert gouf

déi vollkommen Fürbitte

A wann d’Schöpfung an deem Moment

no de Prophete sicht,

Da gëtt der Mënschheet gesot

„Dir hutt äert Verlangen erreecht —

O géit bei de Muhammad

d’Paart vum erhieften Här.“

Seng Zeeche sinn heelen

An hien ass deen, dee fir si bereet ass

hien, deen de vollkommenen Luef besëtzt.

Da rifft hien an der Prosternatioun

„O mäin Här, schenk a sief zefridden!“

Et gëtt geruff: „Leit d’Fürbitte an, O Geliebten

O Rengsten vun den Auserwielten,

Fro an dir kritt, wat s du begeers

a looss kee Sënner zeréck.“

O Rengsten vun den Auserwielten

Schéckt de Seën op deen

deen iwwer den Himmel eropgeklomm ass,

Dëst ass de Geliebten, deen muer

vun eis all Misär ewechhuele wäert

O eisen Här, neig zu eis

d’Matgefill vu sengem rengem Häerz,

A versigel eisen Enn mam Doft vu Moschus

O Du, deen den Ruff vun de Bittenden erhéiert,

Duerch déi essenziell Geheimnisser