ខ្ញុំបានពោល នៅពេលដែលពន្លឺនៃសម្រស់ដ៏រក្សាទុករបស់អ្នក

បានបាត់បង់ និងលាក់កំបាំងពីខ្ញុំ

ដោយព្រះអម្ចាស់ ទុក្ខវេទនាបានយាយីរូបខ្ញុំ

ដែលក្នុងនោះខ្ញុំបានភ្លក់រសជាតិនៃសេចក្ដីស្លាប់

ហើយភ្នែករបស់ខ្ញុំ ពីការយំសោកយ៉ាងជូរចត់

ក៏ហូរស្រក់ដួចជាប្រភពទឹកស្ទឹង

ហើយត្របកភ្នែកខ្ញុំមិនស្កប់ស្កល់នឹងទឹកភ្នែកដែលបានហូរ

រហូតទាល់តែពួកវាប្រែជាស្ងួតហួតហែង

បេះដូងខ្ញុំវិលវល់ក្នុងក្ដីស្នេហ៍ ភាពនឹកនារឹតតែខ្លាំង

តើកាលណាទៅ ទើបការជួបជុំរបស់យើងនឹងកើតមាន?

ពន្លឺបានបាត់បង់ពីចក្ខុរបស់ខ្ញុំ

ឱ ព្រះច័ន្ទដ៏ស្រស់ត្រកាលអើយ សូមផ្ដល់ភាពស្ងប់សុខដល់ភ្នែកទាំងនេះផង