នៅជ្រលងភ្នំអាល់អាកីក យើងបានជួបជុំគ្នា

យើង និងម្ចាស់នេត្រាខ្មៅយង់

តើអ្នកយល់យ៉ាងណាពីមជ្ជនូនរបស់ឡៃឡា?

គេទើបតែបានដឹងរសជាតិឆ្កួតវង្វេងត្រឹមមួយភាគប៉ុណ្ណោះ

ឱ នេត្រាខ្ញុំអើយ ពួកវាធ្វើឲ្យខ្ញុំនឿយហត់

ហើយឱ ត្របកភ្នែកខ្ញុំអើយ ពួកវាបានបោះបង់ខ្ញុំហើយ

ឱ បេះដូងដ៏កំសត់អើយ ចូរមានការអត់ធ្មត់

ចំពោះអ្នកដែលបានចាកចោលខ្ញុំទៅ

ខ្ញុំបានឃ្លាតពីពួកគេនៅថ្ងៃច័ន្ទ

លុះព្រឹកថ្ងៃអង្គារ ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ឯកោបំផុត

ពួកគេគឺជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលបានទុកខ្ញុំចោល

រហូតខ្ញុំយំស្រក់ឈាមចេញពីភ្នែក

ខ្ញុំបានយំសោកទាល់តែសូម្បីតែសត្វបក្សី

នៅលើមែកឈើ ក៏មានចិត្តអាសូរដល់ខ្ញុំ

សូមស្បថក្នុងនាមអល់ឡោះ បើសិនខ្ញុំស្លាប់ដោយក្តីប្រាថ្នា

ចូរយកទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំមកលាងជម្រះកាយខ្ញុំចុះ

ចូរយំសោកចំពោះខ្ញុំ ហើយពោលថា

“នេះគឺជាជនដែលត្រូវសម្លាប់ដោយសារនេត្រាទាំងគូនោះ”

ខ្ញុំនៅតែបន្តវិលវល់ក្បែរសត្វជំនិះ

ហើយអង្វរថា “សូមអល់ឡោះមេត្តា ជួយនាំខ្ញុំទៅផង”

ឆ្ពោះទៅកាន់លំនៅឋាននៃប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ

ពួកគេបានចេញទៅបាត់ដោយមិនបានលាខ្ញុំសូម្បីមួយម៉ាត់

ចូរទៅចុះ អ្នកនាំសាររបស់ខ្ញុំ ទៅរកពួកគេ

ចូរប្រញាប់ឡើង ហើយថើបដៃរបស់ពួកគេផង

ហើយចូរពាំនាំនូវសេចក្តីនឹករលឹកទៅកាន់ពួកគេ

ប្រហែលជាពួកគេនឹងព្រមទទួលយកខ្ញុំឡើងវិញ

អ្នកនាំសារបានត្រឡប់មកវិញទាំងស្នាមញញឹម

ហើយនិយាយថា “ចូរត្រេកអរចុះ ព្រោះការផ្សះផ្សាបានមកដល់ហើយ”

ដោយសារចំណងនៃអាហារនិងអំបិលរវាងអ្នក

ពួកគេបានសន្យាជាមួយខ្ញុំថា អ្នកនឹងបានជួបជុំពួកគេវិញ