قُلْتُ لَمَّا غَابَ عَنِّي
ვთქვი, როცა ჩემგან გაქრა
Ka
Ka
قُلْتُ لَمَّا غَابَ عَنِّي
نُورُ مَرَاكَ الْمَصُون
ვთქვი, როდესაც განმშორდა
შენი სანუკვარი მშვენების ნათება
شَفَّنِي وَاللَّهِ سُقْمٌ
فِيهِ قَدْ ذُقْتُ الْمَنُونَ
ვფიცავ ალლაჰს, დამშრიტა სენმა
რომელშიც თავად სიკვდილი ვიგემე
وَعُيُونِي مِنْ نَحِيبٍ
جَارِيَاتٌ كَالْعُيُون
ჩემი თვალები მწარე გლოვისგან
მოჩუხჩუხე წყაროებივით მოედინება
وَجُفُونِي مَا كَفَاهَا
مَا جَرَى حَتَّى جَفُون
ჩემს ქუთუთოებს არ ეყოთ ნაღვარი ცრემლი
სანამ თავადაც არ დაშრნენ
هَامَ قَلْبِي زَادَ وَجْدِي
فَمَتَى وَصْلَكْ يَكُونُ
გული მიხეტიალებს სიყვარულში, იზრდება სურვილი
მაშ, როდის იქნება ჩვენი შეხვედრა?
غَابَ عَنْ عَيْنِي ضِيَاهَا
يَا قَمَرَ دَارِي الْعُيُون
გაჰქრა ჩემს თვალთაგან ნათელი
ჰე მშვენიერო მთვარევ, ანუგეშე ეს თვალები