متى قلب الشجي المضنى لمغناكم يعود
Ka
مَـتَى قَلْبُ الشَّجِي الْمُضْنَى لِمَغْنَاكُمْ يَعُودْ
وَشَـمْسُ الحَضْـرَةِ الْحَسْنَا تُوَافِي بِالشُّهُودْ
როდის დაბრუნდება მგლოვიარე, დალეული გული თქვენს სავანეში
და როდის მოვა მყოფობის მშვენიერი მზე თავისივე მოწმობით?
كَـوَوْا فـِي جَمْـرَةِ الْحُـبِّ فُؤَادَ الْمُسْتَهَامْ
وَخَطْـبِي فِيهِـمُ خَطْـبِي وَقَـدْ شَـبَّ الْغَرَامْ
სიყვარულის ნაკვერჩხალზე დადაგეს ტრფობით შეშლილის გული
და ჩემი საჩივარი მათ შორის მხოლოდ ჩემია — ახლა, როცა ვნება აგიზგიზდა.
وَدَمْعِـي وَالضَّنَا يُنْبِي عَنِ الْوَجْدِ الضِّرَامْ
وَفِيهِـمْ طَـابَ لِي سَلْبِي وَلَوْ طَالَ الصُّدُودْ
ჩემი ცრემლები და დალევა მონატრების ხანძარზე მეტყველებს
და მათ შორის ჩემი გაძარცვაც გამიტკბა, თუმცა ზურგის შექცევა გახანგრძლივდა.
مَـتَى قَلْبُ الشَّجِي الْمُضْنَى لِمَغْنَاكُمْ يَعُودْ
وَشَـمْسُ الحَضْـرَةِ الْحَسْنَا تُوَافِي بِالشُّهُودْ
როდის დაბრუნდება მგლოვიარე, დალეული გული თქვენს სავანეში
და როდის მოვა მყოფობის მშვენიერი მზე თავისივე მოწმობით?
أَلَا يَـا حَـادِيَ الرَّكْبِ فَأَوْجِزْ لِي الطَّرِيقْ
وَسِـرْ بِـاللَّهِ فِـي قَلْبِي إِلَى أَعْلَى رَفِيقْ
ჰოი, ქარავნის მეგზურო, დამიმოკლე გზა
და იარე, ღვთის გულისათვის, ჩემს გულში უზენაეს მეგობრამდე.
وَإِنْ وَافَـى سَـنَا الْحِـبِّ فَخَيِّـمْ بِالْعَقِيقْ
وَشَـفِّعْ بِـذَوِي الْقُـرْبِ عَسَـى حِبِّي يِجُودْ
და თუ საყვარლის ნათელი შეგხვდება, გაშალე კარავი ალ-აქიქთან
და დაე, დაახლოებულებმა იშუამდგომლონ — ეგებ ჩემმა საყვარელმა წყალობა მიბოძოს.
مَـتَى قَلْبُ الشَّجِي الْمُضْنَى لِمَغْنَاكُمْ يَعُودْ
وَشَـمْسُ الحَضْـرَةِ الْحَسْنَا تُوَافِي بِالشُّهُودْ
როდის დაბრუნდება მგლოვიარე, დალეული გული თქვენს სავანეში
და როდის მოვა მყოფობის მშვენიერი მზე თავისივე მოწმობით?
وَخُـذْ بِـالْمُغْرَمِ الصَّـبِّ لِأَعْتَـابِ الْكِـرَامْ
عَسَـى أَنْ يَرْحَمُـوا صَـبِّي دُمُوعاً بِانْسِجَامْ
წაიყვანე ეს ტრფობით სნეული მავალე კეთილშობილთა ზღურბლზე
ეგებ შეიბრალონ ჩემი ალი და რიტმულად მცვენი ცრემლები,
وَيَرْضَـوْنِي عَلَـى عَيْـبِي بِـذَيَّاكَ الْمَقَـامْ
وَيَجْلُـو وَصْـلُهُمْ كَرْبِي وَيَحْلُو لِي الْوُرُودْ
და მიმიღონ ჩემი ნაკლის მიუხედავად, იმ ამაღლებულ სადგომში
და მათთან კავშირი განაქარვებს ჩემს ტანჯვას, და წყალთან მისვლა გატკბება.
مَـتَى قَلْبُ الشَّجِي الْمُضْنَى لِمَغْنَاكُمْ يَعُودْ
وَشَـمْسُ الحَضْـرَةِ الْحَسْنَا تُوَافِي بِالشُّهُودْ
როდის დაბრუნდება მგლოვიარე, დალეული გული თქვენს სავანეში
და როდის მოვა მყოფობის მშვენიერი მზე თავისივე მოწმობით?
أَلَا يَـا جِيـرَةَ الشِّعْبِ صِلُوا هَذَا الْفَقِيرْ
وَرِقُّـوا وَارْحَمُـوا شَيْبِي فَهَا دَمْعِي غَزِيرْ
ჰოი, ალ-შიბის მეზობლებო, უერთგულეთ ამ ღატაკს
მოლბით, შეიბრალეთ ჩემი ჭაღარა — აჰა, ცრემლები მღვარად მდის.
وَغُضُّوا الطَّرْفَ عَنْ ذَنْبِي فَبِالْعَفْوِ الْكَبِيرْ
كَــثِيرٌ فَــازَ بِـالْقُرْبِ وَإِطْلَاقِ الْقُيُـودْ
თვალი აარიდეთ ჩემს ცოდვას, რადგან ამ უდიდესი პატიებით
ბევრმა მოიპოვა სიახლოვე და ბორკილთა დამსხვრევა.
مَـتَى قَلْبُ الشَّجِي الْمُضْنَى لِمَغْنَاكُمْ يَعُودْ
وَشَـمْسُ الحَضْـرَةِ الْحَسْنَا تُوَافِي بِالشُّهُودْ
როდის დაბრუნდება მგლოვიარე, დალეული გული თქვენს სავანეში
და როდის მოვა მყოფობის მშვენიერი მზე თავისივე მოწმობით?
صَـلَاةُ الْحِـبِّ لِلْحِـبِّ عَلَـى مَجْلَـى السَّـلَامْ
يُحْيِيـهِ بِهَـا رَبِّـي نَعِيمـاً فِـي الدَّوَامْ
მიჯნურის ლოცვა საყვარლისთვის, მშვიდობის განცხადებულ სარკეზე
დაე, ჩემმა უფალმა მიესალმოს მას ამით დაუსრულებელ ნეტარებაში,
وَيَسْـرِي فَيْضُـهَا الْوَهْـبِي إِلَى الْآلِ الْكِرَامْ
وَ يُجْدِي شَاكِرُ الشُّرْبِ كَمَالاً فِي الْوُجُودْ
და დაე, მისი უხვად ბოძებული გადმოდინება გადაედინოს კეთილშობილ სახლეულს
და დაე, მადლიერ მსმელს მიენიჭოს სისრულე მთელ ყოფიერებაში.