ო, ვინც ხედავ ჩემს ცრემლებს, დაუშრეტელ წვიმასავით მჩქეფარეს,

ჩემი თვალებიდან მოედინება და სნეულება ეტყობა ჩემს სხეულს

ნუ გაიკვირვებ, თუნდაც უსიცოცხლო ნეშტად ვიქცე,

რამეთუ ქურციკმა ველზე, ბანის ხეებსა და მთას შორის,

წმინდა თვეებში ჩემი სისხლისღვრა დასაშვებად მიიჩნია;

გაოცდი ჩემი ხვედრით, რამეთუ აქამდე არასდროს

არ მეშინოდა განსაცდელისა, თუნდაც ხელებს ჩემკენ იწვდიდნენ,

მაგრამ სიყვარულმა დამაყრუა და ჩემი სიტყვები ამაოდ ითქვა

ბედისწერამ ლომი ქურციკის თვალებით განგმირა,

ო, ველის ბინადარო, მოვედ და იხსენი ტევრის ბინადარი!

საყვარელმა გულს შეუტია თავისი მჭრელი მზერის უთვალავი ისრით,

და დამტოვა გზააბნეული, ყოველგვარი წინამძღოლობის გარეშე

როცა ისარი მესროლა და ჩემი სიმტკიცე შეარყია,

ჭრილობა უარვყავი და ისარი ჩემს გულში დავმალე

რამეთუ საყვარლის მიყენებული ჭრილობა ჩემთვის ტკივილი არაა,

როცა ჩემი მთვარე ამოდის, თავად მთვარეც კი იმალება

დიდხანს ვატარებ ღამეებს ფიქრსა და მღვიძარებაში მისდამი ტრფიალით,

მას ეკუთვნის ჩემი სული, სისხლი, სმენა და მხედველობა

ო, ვინც მკიცხავ მისდამი სიყვარულისთვის, სიყვარული თავად ბედისწერაა,

მსგავს ლტოლვას რომ დაეწვი, არც დამძრახავდი და არც დამგმობდი