Yèn kowé ndandani ati sing pecah,

Kowé iku sing nyekel kendali lan mréntah.

Lan yèn kowé teka, wahai kekasih,

Kaya ngono iku cara para luhur.

Bulan-bulan sing sumunar ing wengi peteng wis ngandika:

"Ngandhani para panguwasa tresna sengit

Sapa wae sing tresna marang Muhammad,

Ana ing kaamanan lan tentrem."

Segara loro saka luhku wis nggeger,

Cekak ketemu nalika mili.

Antara pangrungu lan atiku,

Ana wates sing ora nglanggar.

Lan Kekasihku, pipine loro,

Kembang mawar loro, kaya pewarna abang padhang.

Lan luh sing mili saka mripatku,

Tiba kaya udan deres saka méga abot.

Karavan wis mangkat, mlaku cepet,

Nggoleki tanah Hijaz.

Lan jaran-jaran maju kanthi semangat,

Gemetar karo kangen lan ora tenang.

Saben pandhu nelpon,

Sing usaha kanthi tulus bakal sukses.

Lan tresna ing atiku,

Ngluncurake panah ing saben wektu.

Allah wis ngirim marang kita,

Kado suci paling gedhé.

Ahmad, sing Dipilih, Ṭāhā,

Pangéran saka kabeh utusan luhur.