Dhuh sira kang mirsani eluhku tumetes kados riris,

Saking mripatku lan awakku kang ketingal ringkih.

Sampun kaget sanadyan kawula kados raga kang sirna,

Amargi kidang ing ara-ara, ing antawis wit ban lan redi.

Piyambake nganggep halal ngutahaken ludiraku ing wulan suci,

Ngumunana kahanan kulo, awit sakderenge mboten nate.

Kawula ajrih dhumateng sangsara sanadyan nggayuh asta,

Nanging tresna damel kula budeg, lan pangandikan kula muspra.

Pepesthen nembung singa ngangge netrane anak kidang,

Dhuh kang manggon ing ara-ara, tulunga kang manggon ing grumbulan!

Sang Kekasih nempuh manah kulo kanthi jemparing panyawang,

Lan nilaraken kulo klambrangan tanpa pitedah satunggal-tunggala.

Nalika piyambake nembung lan jemparinge ngeringkihaken kekiyatan,

Kawula selaki tatu punika lan nyidhem jemparing ing njeron ati.

Tatu saking kekasih tumrap kulo mboten krasa lara,

Nalika rembulan kulo muncul, rembulan liyane bakal sirna.

Sampun dangu kulo mikir lan mboten saged tilem amargi tresna,

Nyawa, ludira, pangrungu, lan panyawang kulo namung kagem piyambake.

Dhuh kang nacat kulo amargi katresnan, tresna iku pepesthen,

Menawi sira ngrasakaken kangen iki, sira mboten badhe maido lan nyalahaken.