Ég mælti þegar hvarf frá mér

ljóminn af þinni vörðu fegurð

Við Guð, þjáning hefur tært mig

þar sem ég sjálfan dauðann bragðaði

Og augu mín af beiskum gráti

flæða fram sem sprettandi lindir

Og augnlokum mínum nægðu eigi tárin sem flæddu

uns þau sjálf þornuðu upp

Hjarta mitt reikar í ást, þrá mín vex

svo hvenær munu endurfundir okkar verða?

Ljósið er horfið úr sýn minni

ó, fagra tungl, færðu þessum augum huggun