وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
Við Guð, ég mun ekki snúa frá ást Áhmads
Is
Is
وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
لَوْ قَطَّعَتْنِـي سُيُوفُ الْمَنِيَّــةْ
Við Guð, ég mun ekki snúa frá ást Áhmads,
Jafnvel þótt örlögin skeri mig niður með sverðum.
تَحْتَ نِعَالِـكْ خَدِّي مِدَاسَــهْ
اِسْمَحْ بِذَلِكْ مَـا فِيهِ بَاسَ
Kinn mín er mottan undir sandölum þínum,
Leyfðu það, það er ekkert að því.
مَا فِـي بِجَمَالَكْ فِـي الْكَوْنِ نَاسَ
يَا أَبَا الزَّهْرَةْ الْبَتُولْ نَظْرَةْ إِلَيْنَـا
Enginn í alheiminum jafnast á við fegurð þína,
Ó faðir Zahra, hin hreina, lít á okkur.
وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
لَوْ قَطَّعَتْنِـي سُيُوفُ الْمَنِيَّــةْ
Við Guð, ég mun ekki snúa frá ást Áhmads,
Jafnvel þótt örlögin skeri mig niður með sverðum.
مَا غَيْـرُ وَجْهِـكْ يَبْرِي نِدَائِـي
ضَمَّـةٌ لِصَدْرِكْ تَمْحُو شَقَائِي
Ekkert nema andlit þitt læknar kall mitt,
Faðmlag frá brjósti þínu þurrkar út eymd mína.
قَدْ كِـدْتُ أَهْلِكْ إرْحَمْ بُكَائِي
رُوحِي لِأَجْلِكَ خُذْهَا هَدِيَّـةْ
Ég var næstum glataður, miskunna tár mín
Sál mín fyrir þínar sakir, taktu hana sem gjöf.
وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
لَوْ قَطَّعَتْنِـي سُيُوفُ الْمَنِيَّــةْ
Við Guð, ég mun ekki snúa frá ást Áhmads,
Jafnvel þótt örlögin skeri mig niður með sverðum.
طُلُّوا عَلَيَّـا لَوْ فِي الْمَنَامِ
يَا أَبَا الزَّهْرَةْ الْبَتُولْ طَهَ التِّهَامِي
Heimsæktu mig, jafnvel í draumi,
Ó faðir Zahra, hin hreina, Taha Tehami.
حُبَّكَ يَا سَيدِي هَيَّجَ غَرَامِي
صَارَ مَعَ النُّجُومْ فَوْقَ الثُّرَيَّا
Ást þín, meistari minn, vakti ástríðu mína,
Hún svífur með stjörnunum yfir Pleiades.