Þú ert skyldur mínar og frjálsu fórnir mínar,

þú ert tal mitt og verk,

Ó þú, stefna bænar minnar

þegar ég stend til bænar

Fegurð þín liggur fyrir mér,

til hennar beini ég allri minni veru,

Leyndarmál þitt liggur í samvisku minni,

og hjartað er Sínaífjall opinberunar.

Í þorpinu sá ég eld

eina nótt, svo ég færði fólki mínu gleðifréttir

sagði, „bíðið hér, því kannski

finn ég leiðsögn“

Ég nálgaðist það, og þar var það—

Eldur Hins Ávarpaða (Músa), fyrir mér!

Ég var kallaður frá því beint

Skilið aftur nætur nándar minnar

Nær enn, nálgast

fundarstað sameiningar minnar.

Fjöll mín molnuðu

í yfirþyrmandi lotningu fyrir Hinum Opinbera

dögun leyndarmáls, falins

og skilið af einum sem mér.

Ég var Móse tímans míns,

síðan heyrði með allri veru minni.

Svo í dauða mínum er líf mitt,

og í lífi mínu er dauði minn.

Ég er fátækur og þjáður,

verið blíð við ástand mitt og auðmýkt.

Allir sem heimsóttu hinn blessaða gröf (spámannsins Múhameðs ﷺ)

Spámaðurinn svaraði kveðjunni

Hann þekkir sköpunina fullkomlega

Fagnið, gestir Múhameðs

Andlit hans fór fram úr tunglum

Drottinn jók gleði hans

Hann birtist í alheiminum sem ljós

Fyrir alla sköpun Guðs, Múhameð!