Endurminningin um bān-tré búðanna fyllir mig sorg

Sökum angistar fjarlægðarinnar streyma tár mín um vanga

Ó þú sem rekur úlfaldana, dvaldir þú um stund

Nálægt al-ʿAqīq-dal? Hefur þú nokkur tíðindi að færa?

Og fórstu um híbýli Dhū Salam?

Gekkstu um helgidóminn á meðan fólkið ræddist við í næturkyrrð?

Þrá mín eftir nálægð þeirra hefur aðeins magnast

Og minningin, í þessum aðskilnaði, hefur sökkt hjarta mínu í harmi

Á þeim sléttum á ég ástvini sem ég ann heitt

Hve dýrlegar voru stundirnar þegar þeir komu í heimsókn!

Hvenær sem úlfaldastjórinn raular söngva sína í dögun

Og hvenær sem fuglarnir syngja á greinunum

Ó, þrá mín vaknar að nýju og andi minn lifnar

Í löngun eftir nálægð þeirra, og öll hryggð mín hverfur á braut