Þú skörar fram úr fullu tungli,

Þau fá ljós sitt lánað frá ljóma hans.

Mig þyrstir í að heimsækja hann;

Í návist hans streyma tárin.

Að líta þig, ó spámaður,

Er sælufull gleði,

Með sínum ilmandi blæ,

Hvort sem er í svefni eða sýn.

Ég kom til helgidómsins,

Stend nú við dyr hans;

Á samkomustað hinna elskuðu,

Lagði ég niður farangur minn.

Ljón í miðjum eldinum,

Haydar, sá sem ávallt sækir fram.

Hve oft hann beitti sverðinu,

Hve oft hann lét fjöllin skjálfa!

Von mín og velþóknun hvíla

Hjá al-Zahra, hinni skírlífu.

Ó dóttir sendiboðans,

Lát vonir mínar rætast.

Vegna Zeinab, hinnar leiðbeinandi,

Og Nafísu, hinnar miklu,

Og Aishu, hinnar geislandi,

Þið eruð besta ættin.

Sannarlega gerðum við ásetning okkar;

Til hans erum við komin.

Ó afi Hasans og Husayns,

Þrá okkar hefur lengi staðið.

Við höfum fært gjöf okkar

Til hinnar hreinu spámannlegu ættar:

Blessun sé yfir spámanninum,

Hann sem ljómar af fegurð.