Af fegurð alheimsins kemur vín mitt

ég bragðaði það hreint og leyfilegt

Það er dregið af eiginleikum fulltungls míns

fegurð sem geymir alla fullkomnun

Ásýnd hvers ljómi hefur skinið fram

og alheimurinn er orðinn spegill hennar

Ef hjarta þitt þráir að mæta honum

láttu þá ástríðu þína samræmast hans

Í andanum er ég víður himinn

í líkamanum er ég mold og dust

Ég er blóm, ég er vatn

týndur í sælu hrifningar minnar

Andinn steig upp til tignar sinnar

hjartað tók að gæta hans og vernda

Og líkaminn flýtti sér eftir sinni braut

til að öðlast þar með sína dýpstu ósk

Ó, álasari, sem gagnrýnir af vanþekkingu

elskanda sem hefur náð sameiningu

Ef þú ásakar af einlægni verður þú líka reyndur

og myndir smakka þessa ást samstundis

Við hvarf þitt frá öllu öðru en honum

leitar þú skjóls í víðáttu eilífðar hans

Og með svölum drykk velþóknunar hans

slokknar brennandi þrá hjartans

Megi bænir Guðs vera gefnar

ilmandi fremur en nokkur ilmur

Yfir spámanninum sem birtist

hvers ljós eyðir allri villu

Með friði sem aldrei tekur enda

yfir fjölskyldu hans, fólki hárrar tignar

Förunautum hans og þeim sem fylgja þeim

og öllum mönnum Guðs