Segðu þeim sem mig álasar

lát mig í friði, ó álasari

Ef þú vissir hvað hefur gerst

þá myndir þú ekki banna mér, ó fáfróði

Sérðu ekki minn sjúka líkama

sem tæringin hefur gert magran

Segðu mér, fyrir hvern er þessi þjáning

og þessi ástríða og ráðleysi?

Guð mér nægir og dugar

segðu hvað sem þú vilt, ó hnýsni maður

Ó, þið sem dveljið í leyndum mínum

hjá mér eigið þið tærustu ástina

Ég hef falið yður, herrar mínir

taumana á öllu sem ég geri

Vanrækið ekki þann sem er orðinn

upphafinn meðal fólks vegna yðar

Standandi við dyrnar, dveljandi

vonandi á gæfu og viðtöku

Guð mér nægir og dugar

segðu hvað sem þú vilt, ó hnýsni maður

Blær sameiningar hefur blásið

frá hinum háa helga stað

Og ljómi hans hefur fyllt

heima hins tóma hjarta

Burt frá öllu nema hans tilbeðna

hinum eina, sanna verndara

Og leyndardómar hans voru afhjúpaðir

og hann settist í turn sameiningar

Guð mér nægir og dugar

segðu hvað sem þú vilt, ó hnýsni maður

Elskandinn dvaldi hjá ástvininum

á meðan hinn gáttlausi álasari er fjarri

Hann skilur ekki eðli ástarinnar

á milli herra og þjóna

Ó, vei honum, hvað sakaði það hann

ef hann þekkti hlutskipti hins sæla

Stað hans hjá Drottni sínum

og Guð veit hvað hann mælir

Guð mér nægir og dugar

segðu hvað sem þú vilt, ó hnýsni maður

Hvað segja afneitararnir

um þann sem ber óspillt hjarta?

Elskandi alla múslima

og takmark hans er hinn göfugi Drottinn

Og hann trúir því um sjálfan sig

að hann sé lítilmótlegur þjónn

Ef ekki væri fyrir náð Drottins hans

væri hann gagnslaus og villtur

Guð mér nægir og dugar

segðu hvað sem þú vilt, ó hnýsni maður