Ég þjónaði honum með lofi, leitaði fyrirgefningar

Fyrir syndir lífs sem fór í ljóð og þjónustu annarra

Skreyttur með þessum tveimur syndum, afleiðinganna sem ég óttast

Það er eins og ég væri nú fórnardýr

Í báðum þessum mistökum fylgdi ég aðeins kæruleysi æskunnar

Náði engu nema rangri hegðun og eftirsjá

Æ, fyrir sál sem hefur aðeins mætt tapi í viðskiptum sínum!

Hún notaði ekki þennan heim til að tryggja þann næsta, né heldur til að hefja samninga

Sá sem selur sína framtíð fyrir þennan heim,

Kemur fljótt að því að hann hefur verið svikinn, bæði í nútíð og framtíð

Ef ég myndi fremja synd, myndi það ekki brjóta

Samning minn við spámanninn, né slíta tengsl mín við hann

Því ég hef verndarsamning frá honum

Með því að vera nefndur Múhameð, og hann er trúrasti

Af öllu mannkyni í að halda trúnað

Á degi upprisunnar, ef hann tekur mig ekki í hönd

Af hreinni góðvild, þá segðu bara, „Hvílíkur hræðilegur endir!“

Fjarri honum að svipta vonandi manninn gjöfum sínum

Eða snúa aftur þeim sem leitar skjóls án þess að koma fram við hann með virðingu

Því síðan ég helgaði allar hugsanir mínar lofi hans,

Hef ég fundið hann vera besta ábyrgðarmanninn fyrir frelsun mína

Örlæti hans mun ekki bregðast jafnvel hendi sem er rykug og fátæk,

Því vissulega getur regnið látið blóm vaxa jafnvel á grýttustu brekkum

Ég hef ekki lengur löngun í blóm þessa heims,