Trén komu til hans þegar hann kallaði, fallandi á kné,

Gengu til hans á bolum án fóta

Eins og þau hefðu skrifað línur af fallegri skrautskrift

Með greinum sínum eftir leiðinni

Eins og skýið sem fylgdi honum hvert sem hann fór,

Verndandi hann frá brennandi ofni hádegishitans

Ég sver við [Drottin] tunglsins sem var klofið í tvennt,

Vissulega hefur það tengsl við hjarta hans, sönn og blessuð eið

Og með ágætinu og göfugleikanum sem var í hellinum,

Meðan hvert augnaráð vantrúaðra var alveg blint fyrir því

Sannleikurinn og hinn sannorði voru eftir í hellinum,

Þegar þeir úti sögðu hver við annan, 'Það er enginn í þessum helli.'

Þeir grunaði ekki að dúfa myndi sveima og veita vernd,

Eða að kónguló myndi spinna vef sinn til að hjálpa besta sköpunar

Guðs umhyggja og skjól frelsaði hann frá þörfinni að grípa til

Brynja og virkja til verndar

Hvenær sem tímarnir hafa komið illa fram við mig, og ég hef leitað til hans

Fyrir skjól, hef ég alltaf fundið öryggi hjá honum, óskaddaður

Og aldrei hef ég leitað auðs beggja heima frá hendi hans,

Án þess að fá örlátan gjöf frá besta gefandanum

Ekki hafna opinberunum sem hann fékk í draumum sínum,

Því vissulega, þó að augu hans svæfu, hafði hann hjarta sem aldrei svaf

Það var frá þeim tíma þegar hann náði spámennsku,

Því draumar þess sem hefur náð aldri geta ekki verið hafnað

Guð sé lofaður! Opinberun er ekki eitthvað sem er fengið,

Né er spámannsþekking á hinu óséða til að gruna

Hversu margir veikir hafa verið læknaðir við snertingu handar hans,

Og hversu margir, næstum orðnir vitlausir af snörunni syndanna, hafa verið leystir

Bæn hans færði nýtt líf á ári þurrksins,

Svo að það stóð út meðal myrku áranna Eins og fallega hvíta bletturinn á enni hests

Skýin helltu niður regni, þar til þú hefðir haldið

Að dalurinn flæddi af vatni úr opnum sjó, Eða úr sprungnu stíflu ‘Arim