أهْلِ المَحَبَّةْ قاَلُولِي
Fólkið í ástinni sagði mér
Is
أهْلِ المَحَبَّةْ قاَلُولِي
إذَا بَلَاكَ الله بِهَا
Ástvinirnir sögðu mér:
Ef Guð reynir þig með þessari ástríðu,
رَاهْ مَقَامَهَا عَالِي غَالِي
أَهْلِ الكِتَبُ حَارُو فِيهَا
Vitaðu að staða hennar er há og dýrmæt;
Jafnvel fræðimennirnir eru ráðvilltir yfir henni.
لَا مَحَبَّةْ إلَّا بَوْصُولْ
وَ لَا وْصُولْ إلَّا غَالِي
Engin sönn ást er án sameiningar,
Og engin sameining sem ekki er dýrt keypt.
وَ لَا شْرَابْ إلَّا مَخْتُومْ
وَ لَا مَقَامْ إلَّا عَالِي
Engin vín nema þau séu innsigluð,
Og engin andleg staða nema hún nái hæðum.
وَ أنَا رَاقَدْ فِي مَنَامِي
أهْلَ الله وَقْفُوا عَلَيَّ
Þegar ég lá djúpt í svefni mínum,
Stóðu Guðsmenn yfir mér.
قَالُوا لِي قُمْ يَا نَايِمْ
اُذْكُرْ مَوْلَاكَ الدَّايِمْ
Þeir sögðu við mig: Rís upp, þú sofandi,
Og minnstu Drottins þíns eilífa.
النَاسْ قَالِتْ لِي بِدْعِي
وَ أنَا طْرِيقِي مَنْجُورَةْ
Fólkið segir mér að ég sé villtur
En leið mín er þegar höggvin og skýr.
وَ إذَا صْفِيتْ مْعَ رَبِّي
العَبْدَ مَامِنُّو ضَرُورَةْ
Því ef ég er hreinn með Drottni mínum,
Þá skiptir dómur mannsins engu máli.
طِلْعِ النَّهَارْ عَلَى حِبِّي
‏حَتَّى نَظَرْتَهْ بِعِينِيَّ
Dögun hefur brotist yfir ástvin minn,
Þangað til ég sá hann með eigin augum.
أَنْتَ قَصْدِي يَا إلَهِي
وأَنْتَ أوْلَى مِنِّي بِيَّ
Þú einn ert leit mín, ó Guð minn,
Og þú hefur meiri rétt til mín en ég sjálfur.