Ó, þú sem sérð tár mín streyma sem stöðugt regn

úr augum mér, á meðan sjúkdómur hrellir líkama minn

Undrast eigi, þótt ég verði sem líflausar leifar

því dádýr á vellinum, milli bān-trjáa og fjalls

hefur leyft sér að úthella blóði mínu á friðuðum mánuðum

undrast heldur hlutskipti mitt, því aldrei áður

óttaðist ég þrautir, þótt þær réttu út hendur sínar

en ástin hefur gjört mig daufan og orð mín voru sögð til einskis

Örlögin felldu ljón með augum dádýrsunga

ó, íbúi sléttunnar, bjargaðu íbúa kjarrsins!

Hinn elskaði sótti að hjarta mínu með örvum hvasss augnaráðs

og lét mig reika um, án allrar leiðsagnar

Þegar hann hæfði mig og ör hans rændi mig þreki

afneitaði ég sárinu og leyndi örinni í hjarta mér

Því sár frá ástinni valda mér engum sársauka

hvenær sem mitt tungl birtist, dylst tunglið sjálft

Lengi hef ég eytt nóttum í vöku og þrá til hans

sál mín er hans, blóð mitt, heyrn mín og sjón

Ó, þú sem áfellist mig fyrir ástina, ástin sjálf er örlög

hefði slík þrá tært þig, myndir þú hvorki átelja né ásaka