Augnaráð mitt er bannað annarri fegurð en ykkar

og annað tal en ykkar telst mér ekki tal.

Ævi arnarins hjá ykkur er aðeins hluti dagsins

en stund með öðrum er ár eftir ár.

Þolinmæði mín án ykkar er ómöguleg

og ekkert dregur mig til dauða nema aðskilnaðurinn.

Þegar ég lít ykkur hverfa áhyggjur mínar

en séuð þið fjarri nálgast dauðinn mig.

Ég þrái að sitja í ykkar fylgd

og að tjöld mín séu reist í ykkar ranni.

Læknið með návist þann sem þjáist af fjarvist

þann sem þráir ykkur þegar dúfan kurrar.

Saga ástar hans til ykkar er forn

og klæði hans vegna ástarinnar er tæring.

Því þið eruð í eðli ykkar hinn æðsti uppruni

ef þið viljið, rætast allar mínar vonir.

Með ykkur verða erfið mál auðveld

sýnið gæsku með örlæti ykkar, þér göfugu.

Enginn nema þið eruð verðug örlætis

hvernig gæti gestur í ykkar garði verið beittur órétti?