O tu qui vide mi lacrimas fluer como pluvia incessante

de mi oculos, durante que mi corpore monstra le maladia

Non te amira, mesmo si io deveni como restos inanimate

pro un gazella sur le plana, inter le arbores bān e le monte

Ille ha trovate licite in menses sacre effunder mi sanguine

amira mi condition, car nunquam previemente

Io ha timite le adversitates, mesmo si illos extendeva lor manos verso me

sed le amor me ha facite surde, e mi parolas esseva in van

Le fati ha colpite un leon con le oculos de un jove gazella

o habitante del plana, veni succurre le habitante del boschetto!

Mi amate assaliva mi corde con le innumerabile flechas de su reguardo

e me lassava errante, private de omne guidantia

Quando ille me feriva e su flecha debilitava mi persistentia

io negava le vulnere e celava le flecha in mi corde

Le vulneres del amatos non me causa dolor

quando mi luna appare, le luna mesme es celate

Longemente ha durate in su amor le meditation e le vigilia

mi anima es sue, mi sanguine, mi audito e mi vista

O tu qui me blama pro amar le, le amor mesme es fati

si tal languor te habeva consumite, tu ni reprocharea ni blamarea