يا مَنْ يَرَى أدمُعِي تَنْهَلُّ كالدِّيَمِ
O You Who See My Tears Pouring Down Like Ceaseless Rain
Hy
يا مَنْ يَرَى أدمُعِي تَنْهَلُّ كالدِّيَمِ
مِنْ مُقْلَتيَّ وجِسْمِي بَادِيَ الْسَّقَمِ
Ով դու, որ տեսնում ես արցունքներս՝ անդադար անձրևի պես հոսող
Երկու աչքերիցս, մինչ մարմինս հիվանդությունից հյուծված է
لا تَعجَبنَّ وإنْ أصْبَحْتُ كالرِّمَمِ
رِيمٌ على القَاعِ بينَ البَانِ والْعَلَمِ
Մի՛ զարմացիր, թեկուզ դարձել եմ ես անկենդան աճյուն
Մի վիթ՝ դաշտավայրում, բանի ծառերի և լեռան միջև
أَحَلَّ سَفْكَ دَمِي في الأَشْهُرِ الْحُرُمِ
واعْجَبْ لأَمْرِي فإنّي لَمْ أكُنْ أَبَدَا
Սուրբ ամիսներին նա թույլատրելի համարեց արյունս թափելը
Զարմացի՛ր վիճակիս վրա, քանզի ես երբեք
أَخشَى الشَّدَائِدَ لوْ مَدَّتْ إلَيَّ يَدَا
لَكِنَّمَا الْحُبُّ أَصْمَانِي فَقُلْتُ سُدَى
Չէի վախենում փորձանքներից, թեկուզ նրանք ինձ ձեռք մեկնեին
Սակայն սերը խլացրեց ինձ, և խոսքերս իզուր հնչեցին
رَمَى القَضَاءُ بِعَينَيْ جُؤذُرٍ أَسَدَا
يا سَاكِنَ اَلْقَاعِ أدرِك سَاكِنَ الأَجَمِ
Ճակատագիրը վիթի աչքերով մի առյուծ տապալեց
Ով դաշտավայրի բնակիչ, փրկի՛ր մացառուտի բնակչին
صَالَ الْحَبِيبُ بِنَبْلِ الطَّرْفِ ذِي الْعُدَدِ
عَلَى فُؤَادِي وَخَـلاَّني بِلاَ رَشَدِ
Սիրելիս սիրտս խոցեց իր սուր հայացքի բազում նետերով
Եվ թողեց ինձ մոլորված՝ զրկված ամեն տեսակ ուղեցույցից
وَإِذْ رَمَانِي وَأَوْهَى سَهْمُهُ جَلَدِي
جَحَدْتُها وَكَتَمْتُ الْسَّهْمَ فِي كَبِدِي
Երբ նա հարվածեց ինձ և նետը թուլացրեց տոկունությունս
Ես ուրացա վերքս ու թաքցրի նետը սրտիս խորքում
جُرْحُ الأَحِبَّةِ عِنْـدِي غَيْرُ ذِي أَلَمِ
إذا بَدا قَمَرِي لا يَظْهَرُ القَمَرُ
Քանզի սիրելիի հասցրած վերքերն ինձ ցավ չեն պատճառում
Երբ իմ լուսինն է երևում, բուն լուսինն անհետանում է
قَدْ طَالَ في حُبِّهِ التَّفْكيرُ والْسَهَرُ
رُوحِي لَهُ ودَمِي والْسَّمْعُ والْبَصَرُ
Երկար եմ անցկացրել գիշերներս մտորումների մեջ ու արթուն՝ նրա սիրո համար
Հոգիս նրանն է, արյունս, լսողությունս և տեսողությունս
يا لائِمِي في هَواهُ والْهَوَى قَدَرُ
لو شَفَّكَ الْوَجْدُ لَمْ تَعْذِلْ ولمْ تَلُمِ
Ով դու, որ կշտամբում ես ինձ նրան սիրելու համար, սերն ինքնին ճակատագիր է
Եթե այդպիսի տենչը քեզ մաշեր, դու ո՛չ կնախատեիր, ո՛չ կմեղադրեիր