صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
Ó, Béke Forrása, áraszd áldásod a Közbenjáróra.
Hu
Hu
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
Béke Forrása, áldd meg a Nagy Közbenjárót,
a teremtés napját és Layla arcát
يَا سَاقِي الْعُشَّاقْ أَمْلَ الْكُؤُوسَا
مِنْ خَمْرِ الْأَذْوَاقْ يُحْيِي النُّفُوسَا
Szerelmesek pohárnoka, töltsd meg a kelyheket,
az ízlelés borával, mely élteti a lelket
حَضْرَةُ الْإطْلَاقْ أَبْدَتْ شُمُوسَا
مَحَتِ الرَّوَاقْ عَنْ وَجْهِ لَيْلَى
A Végtelen Jelenlétből napok kélnek,
eloszlatva a homályt Layla arca elől
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
Béke Forrása, áldd meg a Nagy Közbenjárót,
a teremtés napját és Layla arcát
مُبْتَغَى الْعُشَّاقْ حِينَ تَجَلَّى
فِي ذَاتِ الْخَلَّاقْ اَلْمَوْلَى جَلَّ
A szerelmesek vágya, midőn megnyilatkozik,
a Teremtő Lényegében, a dicső Úrban
مِنْ بَحْرِ الْإِطْلَاقْ حِينَ تَجَلَّى
بِكُلِّ رَوْنَقْ جَمَالُ لَيْلَى
A végtelenség tengeréből, midőn felragyog,
minden pompájával Layla szépsége
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
Béke Forrása, áldd meg a Nagy Közbenjárót,
a teremtés napját és Layla arcát
صَاحَتِ الْأَطْيَارْ فَوْقَ الْمَنَابِرْ
وَفَاحَ الْأَزْهَارْ وَالرَّوْضُ عَاطِرْ
Madarak dalolnak a szószékek felett,
virágillat árad, s a kert illattól terhes
رَنَّتِ الْأَوْتَارْ وَالْحِبُّ حَاضِرْ
غَنِّ يَا خَمَّارْ بِحُسْنِ لَيْلَى
Húrok zengenek, s a Kedves jelen van,
énekelj, ó borosztó, Layla szépségéről
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
Béke Forrása, áldd meg a Nagy Közbenjárót,
a teremtés napját és Layla arcát
يَا عَيْنَ الْعُيُونْ ظَهَرْتَ جَهْرَا
بِجَمْعِ الْفُنُونْ كَأْسًا وَخَمْرَا
Források Forrása, tisztán megjelentél,
minden jelképben, kehelyben és borban
زَالَتِ الشُّجُونْ طَابَتِ الْحَضْرَةْ
بِالسِّرِّ الْمَكْنُونْ مِنْ كَنْزِ لَيْلَى
A bánat elillant, a Jelenlét megédesült,
Layla kincsének rejtett titka által
صَلِّ يَا سَلَامْ عَلَى الْوَسِيلَةْ
وَشَمْسِ الْأَنَامْ طَلْعَةِ لَيْلَى
Béke Forrása, áldd meg a Nagy Közbenjárót,
a teremtés napját és Layla arcát
اِبْنُ يَلِّسْ هَامْ لَمَّا سُقِيَا
مِنْ خَمْرِ الْأَذْوَاقْ فَانِي بَاقِيَا
Ibn Yallas mámorba esett, midőn itatták,
az ízlelés borától elenyészett s újjáéledt
عَلَيْكَ السَّلَامْ خَيْرَ الْبَرِيَّةْ
مَا سُقِيَ الْمُدَامْ فِي حَيِّ لَيْلى
Béke veled, Teremtmények Legjobbika,
amíg csak bort mérnek Layla hajlékában