Dixen cando de min se ocultou

a luz da túa beleza gardada,

"Por Alá, consúmeme unha doenza

na que probei a mesma morte."

Os meus ollos, polo amargo pranto,

desbordan coma fontes que manan,

e as miñas pálpebras non se saciaron de bágoas

ata que elas mesmas quedaron secas.

Vaga o meu corazón, medra o meu anhelo,

cando será, pois, o noso reencontro?

A luz desvaneceuse da miña vista,

oh lúa fermosa, consola estes ollos.