Queimaron o corazón do tolo de amor na brasa viva do amor

e o meu preito entre eles é só o meu, agora que a paixón se acendeu.

As miñas bágoas e o meu consumirme declaran o incendio do anhelo

e entre eles ata o meu despoxo se me fixo doce, aínda que o desdén se prolongou.

Oh guía da caravana, fai curto o meu camiño

e viaxa, por Deus, dentro do meu corazón, ata o Supremo Compañeiro.

E se o resplandor do Amado te atopa, planta a túa tenda en al-Aqiq

e deixa que os achegados intercedan, quizais o meu Amado o conceda.

Leva a este enfermo de amor aos limiares dos nobres

quizais se apiaden do meu ardor, das miñas bágoas que caen en cadencia,

e me acepten a pesar do meu defecto, alí nesa estación exaltada

e a súa unión alivie a miña angustia, e a chegada á auga se volva doce.

Oh veciños de al-Shib, mantede a fe con este pobre

abrandádevos, tende piedade das miñas canas; mirade, as miñas bágoas derrámanse.

Apartade a mirada do meu pecado, pois por ese vasto perdón

moitos gañaron a proximidade, e a quebra das súas cadeas.

A oración do amante, para o Amado, sobre o espello da paz feito manifesto

que o meu Señor o saúde con ela na dita que nunca remata,

e que o seu desbordamento libremente dado corra cara á nobre Familia

e que ao agradecido que bebeu se lle conceda a plenitude en todo o ser.