Pois ti es a luz da guía en toda criatura

E ti es o segredo da xenerosidade, oh mellor amparo

E ti es, en verdade, o socorro de toda a creación

E ti es o guía da humanidade cara a Deus, o Recto

Oh ti que ocupas o lugar de louvanza en soidade

Ante o Único, o Singular, que nin naceu nin proxenou

Oh ti de cuxos dedos agromaron os ríos

Dando de beber ao exército coa túa provisión

En verdade, cando me aflixe unha inxustiza que me aterra

Digo: Oh señor dos señores, oh meu sustento

Sé o meu intercesor ante o Clemente polas miñas faltas

E concédeme o que nin sequera pasou polo meu pensamento

E mírame con ollos de compracencia por sempre xamais

E cobre coa túa graza a miña neglixencia ata o fin

E apiádate de min cun perdón teu que me envolva

Pois eu, oh meu señor, de ti nunca me desviei

Procuro intercesión a través do Elixido, o mellor de cantos

Ascenderon aos ceos, o segredo do Único, o Singular

Señor da beleza, exaltado sexa Deus o seu Creador

Pois alguén coma el en toda a creación non atopei

O mellor das criaturas, o máis elevado dos mensaxeiros

Tesouro dos homes e o seu guía cara á rectitude

Nel busquei refuxio para que Deus me perdoe

Isto é o que habita no meu sentir e na miña crenza

O seu encomio foi o meu afán durante toda a miña vida

E o seu amor ante o Señor do Trono é o meu alicerce

Sexa con el a máis pura oración eternamente

Xunto á paz, sen límite nin número

E a súa familia e compañeiros, xente de gloria por enteiro

E os seus seguidores con excelencia ata a eternidade