Ninguén estendeu a man cara ao mellor da creación

sen que por el alcanzase a dita

Por iso cara a el estendín a miña man

e por iso fun un dos afortunados

Porta cara a Deus que se elevou e ascendeu

en honra, e destacou por toda grandeza

E todos pola súa chamada vinculáronse

con Deus, e alcanzaron por el o auxilio

Na dificultade e mais na facilidade

no seu amparo refúxiome toda a vida

E digo: socórreme, oh meu tesouro

e concédeme o orballo das túas mans

Ten piedade de nós, oh miña esperanza

coa cura do corazón de toda doenza

Acaso estará o teu amante con temor

cando polo teu rango non temo a ninguén?

Non agardo por outro que ti se me oprime

o tempo e me vexo falto de auxilio

Pola túa vida, lánzame unha mirada

con graza, oh mellor de cantos se prostraron

Ti es o Elixido dende a eternidade

oh mellor intercesor entre as nacións

E coa túa luz, despois da nada absoluta

a face da creación brillou e apareceu

Que a oración de Deus, sen límite algún

che sexa entregada, oh de excelso rango

E á familia e aos nobres compañeiros

mentres o guía de camelos entoe e resoe