Teño na Cidade amados que, cando me ollan

fuxen os meus pesares e desvanécese o dano

E o corazón áchase en intimidade e nunha ledicia

inmensa, e acompáñanme o éxito e a vitoria

¡Oh xente de Taiba!, vinde, pois estou enfermo de amor

e agardo por aquilo que tanto anselei

É o voso costume que o amante, cando

vos chama coa lingua do amor, sexa reconfortado

O amor enche o meu peito, máis ben personificouse

nun ser coa miña imaxe, se é que as imaxes algo din

¡Oh Señor dos Mensaxeiros!, socórreme, pois non me queda

máis recurso que o amor que por ti teño gardado

¡Loado sexa Deus polo teu nacemento querido!, co que se alegrou

a terra e co que se disiparon as desgrazas

Un día no que o mundo brillou, e nunca saíu

sol igual nel, nin lúa ningunha

Un saúdo para ti dende un corazón perfumado

cuxo recendo aumenta co teu espírito fragrante

E a quen me pregunta: "¿Que anhelas?", eu respondinlle

"Anhelo Taiba cun desexo que non ten límites"

¡Oh piloto do aire!, descéndeme cando brillen

ante os teus ollos a Cúpula Verde e os apousentos

Alí buscarei a reixa do Mensaxeiro para

pedir perdón a Deus, onde o pecado é perdoado

Sobre ti sexa a bendición de Deus mentres se reciten

na festa do teu nacemento os versículos e as suras

E sobre a familia, os compañeiros e os seguidores todos

e o Auxilio, o Polo e os amados cando están presentes