Oh, ti que ves as miñas bágoas caer como choiva incesante

agromando dos meus ollos mentres a doenza se amosa no meu corpo

Non te asombres, aínda que me converta en restos sen vida

pois unha gacela no chao, entre as árbores de bān e o monte

achou lícito derramar o meu sangue nos meses sagrados

asómbrate da miña sorte, pois nunca antes

temín as penurias, aínda que me estenderan as súas mans

mais o amor ensordeceume e as miñas palabras foron en van

O destino abateu un león cos ollos dunha cría de gacela

oh, morador do chao, acode no socorro do morador da espesura

O amado asaltou o meu corazón coas innumerables frechas da súa mirada

e deixoume errante, desprovisto de toda guía

Cando me feriu e a súa frecha debilitou a miña resistencia

neguei a ferida e ocultei o dardo no meu corazón

Pois as feridas causadas polo amado non me causan dor

sempre que a miña lúa aparece, a lúa mesma ocúltase

Moito pasei as noites en vela e pensamento por amor a el

a miña alma é súa, o meu sangue, o meu oído e a miña vista

Oh, ti que me reprochas o seu amor, pois o amor é o destino

se tal anhelo te consumise, nin me reprenderías nin me culparías