Unha beleza que nos acolle

sempre e nos coñece

Chegou para outorgarnos

xustiza e excelencia

Dun poder que foi honrado

bendita foi coñecida

Pola beleza foi descrita

en segredo e en público

Perfeccionouse en resplandor

o físico reflectindo o carácter

E todo en harmonía

del a luz agromou

Foron puras as súas fontes

foron alcanzados os seus fins

Tornáronse as súas virtudes

para o orgullo o cume máis alto

Espalláronse os seus legados

viaxaron as súas boas novas

Guían os seus pensamentos

as almas cara á certeza

Na súa descrición hai leccións

que ningún humano relatou

E todos fican abraiados

sen deixar de estar namorados

Unha estatura mediana

como podes ver a súa natureza

Supera na súa presenza

a quen é alto de talle

No seu rostro hai unha lúa

na súa boca hai perlas

Na súa fala hai modestia

que o silencio embeleceu

Unha fronte ampla

ante Deus foi prostrada

E coa razón alzouse

en gloria e sabedoría

No seu rostro hai claridade

nos seus ollos negrume profundo

Nas cellas unha forma arqueada

adornada de fermosura

Se é visto, ségueo

unha luz que o acompaña

O seu nariz, no tabique

era aquilino e destacado

A súa boca é ampla

e o peito é espazoso

E o ventre recollido

ao nivel do peito, delgado

O rostro é coma unha perla

e a cor é rosada

E o espírito é de luz

iluminou os universos

De articulacións firmes

de sentimentos puros

Único nas súas leis

non houbo outro coma el

De pálpebras de cor kohl

de dentes brancos e frescos

Coma grans de granada

viches algunha vez tal granada?

Unha barba vizosa

harmoniosamente disposta

Unha cabeleira mesta

que non pasaba das orellas

A lúa chea da noite é a súa boca

cando se ve o seu sorriso

E todo é o seu camiño

por terra e por golfos

Os lazos de sangue mantén

e as cargas de todos leva

E o ben el realiza

en segredo e en público

Na creación está a súa maxestade

na Verdade o seu desapego

Supera a súa bondade

a xenios e a humanos

E a liña do seu embigo

pola beleza da súa luz frontal

Nada hai coma a súa mirada

en honra e en fe

De fina liña de vello

e superior en rango

Nobre en virtudes

superou ao mundo en dignidade

De talóns delgados

e o seu peito era amplo

A palabra decisiva foille dada

superando ao gran Sahban

Coma o almiscre nun sopro

descendendo coma dunha ladeira

Fai esquecer ao home canso

a familia e as terras

Pois o seu amor é fe

e o seu odio é negación

Ai de quen tente aldraxar

na loanza a un ser humano

Oh Señor, fannos felices

coa súa luz prométenos

Ata que vexamos a beleza suprema

no mundo e no máis alá

Que bendiga e dea paz Quen

outorgou ao mundo as mercés

Sobre o Profeta por sempre

un Señor de alta dignidade

Así mesmo sobre Al-Zahra

e a súa nai radiante

E sobre toda a súa liñaxe

mentres a lúa chea nos arrulle