O thusa a chì mo dheòir a’ dòrtadh mar uisge gun stad

bho mo shùilean, is mo chorp a’ nochdadh an tinnis

Na gabh iongnadh, eadhon ged a thionndadh mi gu luathre

oir tha fiadh-ghobhar air a’ chòmhnard, eadar craobhan a’ bhàin is an t-sliabh

Dh’fhàg e dòrtadh mo chuid fala dligheach sna mìosan coisrigte

is gabh iongnadh mu mo chor, oir cha robh mi a-riamh

Fo eagal nan cruaidh-chàs, ged a shìneadh iad an làmhan thugam

ach dh’fhàg an gaol mi bodhar, is bhruidhinn mi gu dìomhain

Bhuail an dàn leòmhann le sùilean laoigh-fhiadh

O fhir-chòmhnaidh na machrach, teasairg fear-còmhnaidh na doire

Thug mo ghràdhach ionnsaigh air mo chridhe le iomadh saighead a sheallaidh

is dh’fhàg e mi air seacharan, às aonais stiùiridh sam bith

Nuair a bhuail e mi is a lagaich an t-saighead aige mo neart

dh’àicheadh mi an lot is chuir mi an t-saighead am falach nam chridhe

Chan eil lotan an leannain a’ toirt pian dhomhsa

nuair a nochdas mo ghealach-sa, bidh a’ ghealach fhèin fo sgàil

’S fhada mo làithean fo smuaintean is mo dhùisg air sgàth a ghaoil

is leis m’ anam, mo chuid fala, m’ èisteachd is mo fhradharc

O thusa a tha gam chàineadh, is e an dàn a th’ anns a’ ghaol

nan itheadh an t-eud-gràidh thu, cha bhiodh tu a’ troid no gam choireachadh