Tha mo shealladh air bòidhchead eile toirmisgte

Is chan eil ann an còmhradh dhomhsa ach ur facal-se

Tha saoghal na h-iolaire maille ribh ach bloigh de latha

Is tha uair a thìde gun sibh mar bhliadhna às dèidh bliadhna

Tha foighidinn as ur n-eugmhais do-dhèanta

Is chan eil dad gam mharbhadh ach an dealachadh

Nuair a chì mi sibh, falbhaidh mo thrioblaidean

Is ma bhios sibh neo-làthaireach, thig am bàs faisg orm

Is miann leam a bhith nam chompanach dhuibh

Is gun tèid mo phàilliunan a thogail nur n-àite-còmhnaidh

Leighisibh le aonadh am fear a tha tinn le trèigsinn

A tha air seachran as ur dèidh nuair a nì na calmain gùg-gùg

Tha sgeul a ghràidh dhuibh fìor shean

Is is i an easlaint an t-aodach a tha e a’ caitheamh bhon ghaol

Oir is sibhse am freumh as uaisle de na h-uile

Ma thogras sibh, thig mo mhiann gu buil

Troibhse, bidh na cùisean cruaidh gu bhith furasta

Mar sin, biubh fialaidh le caoimhneas, a dhaoine uaisle

Is chan eil neach eile airidh air fialaidheachd ach sibh

Ciamar, ma-thà, a bhiodh aoigh nur cùirt fo shàrachadh?