Má dheisíonn sibh mo chroí briste,

Is sibhse a bhfuil an smacht agus an t-ordú agaibh

Agus má thagann sibh, a ghrá geal,

Sin é bealach na n-uaisle

Dúirt gealaí na hoíche dorcha:

“Inis do mháistrí an ghrá dhíograisigh

Gach duine a bhfuil grá aige do Muhammad,

Tá sé i sábháilteacht agus i suaimhneas.”

Tá dhá fharraige mo dheora tar éis borradh,

Beagnach ag teacht le chéile agus iad ag sileadh

Idir mo chluas agus mo chroí,

Tá bac nach sáraíonn

Agus mo Ghrá, a dhá leiceann

Is iad dhá rós, cosúil le ruaim dhearg gheal

Agus na deora a shileann ó mo shúile,

Titeann siad cosúil le doirteadh na scamaill throm

Tá na carbháin ag imeacht, ag gluaiseacht go tapa,

Ag lorg talamh Hijaz

Agus na capaill ag léim go fonnmhar,

Ag crith le fonn agus le míshuaimhneas

Gach uair a ghlaonn an treoraí orthu,

Éiríonn leis an té a dhéanann iarracht le díograis

Agus an grá i mo chroí,

Caitheann sé a shaigheada gach nóiméad

Chuir Allah chugainn,

A bhronntanas naofa is mó

Ahmad, an Roghnaithe, Ṭāhā,

Máistir na dteachtaireachtaí uasal go léir