Is tusa solas na treorach i ngach uile dhuine

Is tusa rún na féile, a charraig mo thacaíochta

Is tusa go fíor cabhair an uile chruthaíthe

Is tusa treoraí an chine dhaonna i dtreo Dé an chirt

O tusa a sheasann in áit na molta ina aonar

Os comhair an tAonán nach rugadh is nár gineadh

O tusa a bhrúcht na haibhneacha amach as a mhéara

Ag sásamh an airm le do chúnamh fial

Má thagann an t-éagóir orm le scanradh

Deirim: A mháistir na máistrí, a mo thaca

Bí i d’eadarghuítheoir dom ag an Té is Tróidhigh as mo lochtanna

Is deonaigh dom an mhaise nach bhfaca mo mheabhair riamh

Is breathnaigh orm le súil an fhábhair go síoraí

Is folaigh le do ghrásta mo lochtanna go deireadh an ama

Is tabhair trócaire dhom le do mhaithiúnas uileghabhálach

Mar níor imigh mé uaitse riamh, a mo Thiarna

Ghuigh mé tríd an Roghnaitheoir, an té is fearr

A chuaigh suas sna spéartha, rún an Aonáin amháin

Tiarna na háilleachta, glóir do Dhia a Chruthaitheoir

Mar ní bhfaighfinn a leithéid i measc an uile chruthaíthe

An créatúr is fearr, an ceann is airde de na teachtairí

Taisce an chine dhaonna is a dtreoraí chun an chirt

Is ann a lorg mé dídean le go maithfeadh Dia dom

Sin é mo dhóchas is mo chreideamh daingean

Is é a mholadh mo ghnás feadh mo shaoil

Is é a ghrá mo thaca ag Tiarna na ríchathaoireach

Go raibh an bheannacht is gléine air go síoraí

Mar aon le síocháin, gan teorainn is gan áireamh

Agus ar a mhuintir is ar a chompánaigh ghlórmhara go léir

Is orthu siúd a leanann iad go maith go deo na ndeor