Ó áilleacht na cruinne a thagann mo fhíon,

bhlaiseas é go glan is é dlisteanach

Is ó thréithe mo lánré a thagann sé,

áilleacht a chuimsíonn gach foirfeacht

Dreach a shoilsigh a ghlóir amach,

is tháinig an chruinne chun bheith ina scáthán aige

Más mian le do chroí teacht ina láthair,

bíodh do phaisean ag teacht lena thoil

Is neamh fhairsing mé sa spiorad;

is deannach mé sa chorp

Is bláth mé, is uisce mé,

táim amú i mbinneas mo rímhéid

D’ardaigh an spiorad go dtí a ardchéim,

tháinig an croí chun é a chosaint is a choimeád

Is dheifrigh an corp ar a chonair

chun a mhian is doimhne a bhaint amach

A cháinteoir, a cháineann tré aineolas

leannán a bhain aontas amach

Má cháineann tú go hionraic, triailfear thú,

is bhlaiseofá an grá seo láithreach

Trí do dhíothú féin ó gach rud ach Eisean,

gheobhaidh tú foscadh i bhfairsinge a bhuanseasmhachta

Is le fionnuacht dheoch a shásaimh,

múchtar tart dhóite an chroí

Go mbronnfar paidreacha Dé,

is deise iad ná aon chumhrán

Ar an Teachtaire a tháinig chun solais,

a scriosann a sholas gach míthreoir

Le síocháin gan deireadh,

ar a mhuintir, dream na hardchéime

Ar a chompánaigh, is iad siúd a leanann iad,

is ar fhir uile Allah