Trí Fháitime glanadh mo staid is bhain mé mo mhian amach

Cuid de Mhuhamad, mian Allah, an duine is fearr den chine daonna

D’ardaigh Dia a céim agus a hionad go dtí an pointe is airde

Nach iontach an Óigh Ghléineach, solas i ngach dorchadas

Máthair al-Hasan agus al-Husayn, na n-ardaithe mórthaibhseacha

Fuair siad bronntanais dhiaga, ollmhóra agus thábhachtacha

Is iadsan tiarnaí Phárthais is airde, a fhir óig

Gach duine a thugann grá fírinneach dóibh, mairfidh sé i dteach na síochána

Agus an té a cheanglaíonn leo, bainfidh sé a mhianta go léir amach

Is flaithiúil thú, a pháirt de Ahmed, mar sin tabhair an fabhar chun críche

Agus deonaigh do do sheirbhíseach an gradam is airde de chóngaracht

An gradam chun Bratach na treorach a iompar go sárfhearr

Ionas go gcuimseoidh glao an Fháidh an chine daonna go léir

Agus mar sin gléastar muid i gclóca na hoidhreachta fáidh, nach féidir a lonradh a chur i bhfocail

A sholais mo chroí, a mháthair, síocháin leat

Go síoraí i ngach staid, cúis, agus nóiméad

Go mbeannaí mo Dhia thú in éineacht le d’athair, an t-Imám

Imám an chruthaithe go léir, na huaisle agus na cosmhuintire

An t-idirghabhálaí atá á lorg ar lá an teagmhála is an tslua

An lá a ghlaonn na haingil ar gach duine sa tionól

“Íslígí bhur súile mar go bhfuil iníon an Fháidh ag dul thar bráid go slán

agus cromaigí bhur gcinn” — a Thiarna, nach mór an t-ionad é!

Cuimhnigh orm, go dtrasnóinn leat, faoi do chúram

Is fada uait é, a mháthair, dearmad a dhéanamh ar an stócach seo!

Tá do leanbh ag tnúth le d’aire

Is tusa a sprioc agus a mhian, agus nach iontach an mhian í!

A iníon Taha, tá mo chroí faoi gheasa ag do ghrá

Dar Dia, is tusa mo mhian sa saol seo agus i Lá na hAiséirí

Agus níl ionam ach mar gheall oraibhse, a mháistrí flaithiúla

Beannacht agus síocháin is gléine ortsa in éineacht le do thuismitheoirí

Agus muintir an chlóca is a theaghlach, iad uile in áiteanna arda

Agus na compánaigh go léir agus iad siúd atá seasmhach sa treoir