Rinne mé éagóir ar chosán an té a ghuigh san oíche

Go dtí gur ghearán a chosa faoi phian agus at

Agus cheangail sé a chuid istigh i gcoinne a ghorta mhór,

Ag cur a chraiceann mín faoi na clocha ceangailte timpeall a choim

Bhí na sléibhte arda óir ag iarraidh mealladh air,

Ach léirigh sé dóibh i ndiaidh sin an fíor-bhrí le hardú

Ní dhearna a shrianta agus a riachtanas ach a neamhshuim i gcúrsaí domhanda a dhearbhú,

Óir ní féidir le riachtanas géar ionsaí a dhéanamh ar a leithéid de mhóráltacht

Conas a d'fhéadfadh riachtanas géar duine den sórt sin é a tharraingt i dtreo an domhain,

Nuair nach raibh ann dá bharr, ní bheadh an domhan riamh tagtha as neamhní?

Is é Muhammad máistir an dá shaol, máistir na jinn agus na bhfear,

Agus máistir an dá ghrúpa, na hArabaigh agus na neamh-Arabaigh

Ár bPríomhfheidhmeannach, a ordaíonn an mhaith agus a choisceann an t-olc,

Níl duine ar bith níos dílis dá fhocal, bíodh sé ‘tá’ nó ‘ní hea’

Is é an grá geal é, a bhfuil a idirghabháil ag súil leis

I gcoinne gach rud scanrúil a thógann orainn go tobann

Ghlaoigh sé ar dhaoine chuig Allah, mar sin iad siúd a chloíonn leis

Tá siad ag cloí le téad nach mbrisfidh riamh

Sháraigh sé na fáithe eile i bhfoirm agus i gcarachtar uasal,

Agus níor tháinig aon duine gar dó i bhfios nó i flaithiúlacht ghlan

Iarrann siad go léir ar Theachtaire Allah ach dornán uisce

Óna aigéan, nó draught óna bháisteach gan deireadh

Stopann siad go léir os a chomhair de réir a mbearta,

Mar phointí diacracha ar a chuid eolais, nó mar mharcanna guta ar a chuid eagna

Is é an té inar foirfeadh brí agus foirm,

Agus ansin Roghnaigh an Té a chruthaigh an chine daonna ar fad é mar a ghrá geal

Tá sé i bhfad ó bheith comhionann ina bhua,

Óir ann, tá bunús na foirfeachta neamhroinnte

Fág an méid a mhaígh na Críostaithe faoina bPríomhfheidhmeannach,

Thar sin is féidir leat a rá cibé rud is mian leat ina mholadh

Is féidir leat cibé rud is mian leat de uasal a chur i leith a bhun,

Agus dá chéim, cibé rud is mian leat de mhórgacht

Go deimhin, níl aon teorainn leis an ard-mhéin atá ag Theachtaire Allah

Ar féidir a chur in iúl le teanga duine

Dá mbeadh a mhíorúiltí chomh cumhachtach lena chéim,

Dhéanfadh fuaim a ainm cnámha marbha a thabhairt ar ais chun beatha

Níor chuir sé tástáil orainn le rudaí a dhéanfadh ár n-intleacht a ídiú,

As cúram dúinn, mar sin níor thit muid i ndíomá nó mearbhall

Tá an cine daonna neamhábaltacht a fhíor-bhunús a thuiscint,

Gar agus i bhfad, tá siad gan urlabhra

Cosúil leis an ngrian, a thagann le feiceáil beag don tsúil nocht ó i bhfad,

Cé go bhfuil sé gar, dhéanfadh sé an radharc a dhorchaigh agus a dhalladh

Conas is féidir le daoine atá ina gcodladh a fhíor-réaltacht a thuiscint

Sa domhan seo, agus iad ag cur as dóibh féin lena mbrionglóidí?

Is é méid an eolais atá againn air ná gur fear é,

Agus gur fearr é de gach cruthú Allah

Gach míorúilt a thug na Teachtaire Uaisle

Bhí sé ceangailte leo trína sholas

Go deimhin, is grian é de bhua agus is iad na pláinéid é,

Ag léiriú a gcuid soilse do dhaoine sa dorchadas

Cé chomh flaithiúil atá cruthú Príomhfheidhmeannach Maisithe le carachtar den scoth!

Chomh grástúil le háilleacht, agus le h-aghaidh gheal

Cosúil le bláth i bhfuinneamh agus gealach iomlán i gceannas,

Cosúil le aigéan i flaithiúlacht ghlan agus cosúil le h-Am féin I neart rún

Óna iompar maorga, fiú nuair a bhí sé ina aonar,

Bhí cuma air amhail is dá mbeadh sé i measc airm mhór agus entourage

Ba chosúil gur tháinig péarlaí lonracha, cosanta ina sliogáin,

Amach óna chuid cainte agus a aoibh gháire geal

Ní fhéadfadh aon chumhrán riamh a bheith cothrom leis an talamh a choinníonn a fhoirm uasal,

Cén áthas don té a bholadh an talamh beannaithe sin nó a phógann é!